WiKiLeXiK

irritent

lemme
forme
  • phonétique /i.ʁit/
  • orthocode i.rrite°n°t°
  • voir aussi synonymes · rimes
  • fréquence de la forme 0.2 / million

Prononciation et analyses de « irritent » 2 analyses · 0.2 occurrences par million

lemmecatégorieanalyseprononciationfréq.
irriter verbe indicatif présent 3e personne pluriel i.ʁit 0.2
irriter verbe subjonctif présent 3e personne pluriel i.ʁit

Formes, analyses, prononciation et fréquences : base LeXiK (A, noyau). Fréquences en occurrences par million de mots (sous-titres) ; la fréquence d'une analyse est la part de cette analyse dans les corpus étiquetés, celle d'un lemme la somme de ses analyses.

Lemmes dont « irritent » est une forme

Définitions de « irriter » verbe · fréq. 4.2

1er groupe · transitif direct · emploi pronominal possible : s'irriter

« irritent » est une forme de ce lemme : indicatif présent 3e personne pluriel (0.2), subjonctif présent 3e personne pluriel.

Formes de « irriter » 40 : irrité, irrite, irritant, irriter, irritée, irritent…
  • irrité i.ʁi.te passé participe singulier masculin
  • irrite i.ʁit indicatif présent 1re personne singulier ; indicatif présent 3e personne singulier ; impératif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 1re personne singulier ; subjonctif présent 3e personne singulier
  • irritant i.ʁi.tɑ̃[t] présent participe
  • irriter i.ʁi.te infinitif
  • irritée i.ʁi.te passé participe singulier féminin
  • irritent i.ʁit indicatif présent 3e personne pluriel ; subjonctif présent 3e personne pluriel
  • irrités i.ʁi.te[z] passé participe pluriel masculin
  • irritait i.ʁi.tɛ[t] indicatif imparfait 3e personne singulier
  • irritez i.ʁi.te[z] indicatif présent 2e personne pluriel ; impératif présent 2e personne pluriel
  • irritées i.ʁi.te[z] passé participe pluriel féminin
  • irrites i.ʁit[z] indicatif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 2e personne singulier
  • irriterait i.ʁi.tə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne singulier
  • irritaient i.ʁi.tɛ[t] indicatif imparfait 3e personne pluriel
  • irritera i.ʁi.tə.ʁa indicatif futur 3e personne singulier
  • irrita i.ʁi.ta indicatif passé 3e personne singulier
  • irritais i.ʁi.tɛ[z] indicatif imparfait 1re personne singulier ; indicatif imparfait 2e personne singulier
  • irriterons i.ʁi.tə.ʁɔ̃[z] indicatif futur 1re personne pluriel
  • irriterai i.ʁi.tə.ʁe indicatif futur 1re personne singulier
  • irriteraient i.ʁi.tə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne pluriel
  • irritons i.ʁi.tɔ̃[z] indicatif présent 1re personne pluriel ; impératif présent 1re personne pluriel
  • irriteront i.ʁi.tə.ʁɔ̃[t] indicatif futur 3e personne pluriel
  • irritèrent i.ʁi.tɛʁ[t] indicatif passé 3e personne pluriel
  • irriterez i.ʁi.tə.ʁe[z] indicatif futur 2e personne pluriel
  • irritai i.ʁi.te indicatif passé 1re personne singulier
  • irriteras i.ʁi.tə.ʁa[z] indicatif futur 2e personne singulier
  • irriteriez i.ʁi.tə.ʁje[z] conditionnel présent 2e personne pluriel
  • irritiez i.ʁi.tje[z] indicatif imparfait 2e personne pluriel ; subjonctif présent 2e personne pluriel
  • irritas i.ʁi.ta[z] indicatif passé 2e personne singulier
  • irritasse i.ʁi.tas subjonctif imparfait 1re personne singulier
  • irritassent i.ʁi.tas[t] subjonctif imparfait 3e personne pluriel
  • irritasses i.ʁi.tas[z] subjonctif imparfait 2e personne singulier
  • irritassiez i.ʁi.ta.sje[z] subjonctif imparfait 2e personne pluriel
  • irritassions i.ʁi.ta.sjɔ̃[z] subjonctif imparfait 1re personne pluriel
  • irriterais i.ʁi.tə.ʁɛ[z] conditionnel présent 1re personne singulier ; conditionnel présent 2e personne singulier
  • irriterions i.ʁi.tə.ʁjɔ̃[z] conditionnel présent 1re personne pluriel
  • irritions i.ʁi.tjɔ̃[z] indicatif imparfait 1re personne pluriel ; subjonctif présent 1re personne pluriel
  • irritâmes i.ʁi.tam[z] indicatif passé 1re personne pluriel
  • irritât i.ʁi.ta[t] subjonctif imparfait 3e personne singulier
  • irritâtes i.ʁi.tat[z] indicatif passé 2e personne pluriel
  • irritè i.ʁi.tɛ indicatif présent 1re personne singulier

Conjugaison de « irriter »

verbe · pronominal, transitif

Étymologie. Du latin irritare (« irriter, aigrir, mettre en colère »).

  1. Mettre en colère, provoquer l'agacement, la contrariété, l'impatience de quelqu’un.
    • Rien ne m’irrite plus que de pareils discours.
    • C’est un homme qui s’irrite facilement.
    • Pourquoi vous irriter ainsi ?
    • 3 autres exemples
      • Un rien suffit pour l’irriter.
      • On vous a irrité contre moi.
      • Irriter les esprits par des mesures imprudentes.
  2. transitif Agacer, importuner.
    • Vos provocations commencent à m’irriter.
    • Chaque soir, la tentation la reprenait dans la solitude de sa chambre, un malaise dont elle s'irritait, un désir ignoré d'elle-même — Emile Zola, L'Œuvre, 1886, page 115.
  3. figuré Exciter, rendre plus fort, plus violent.
    • Vous irritez sa colère, son courroux, au lieu de chercher à l’apaiser.
    • Les obstacles irritaient son courage.
    • Cela ne fit qu’irriter sa passion, ses désirs, sa douleur.
  4. médecine Causer de la douleur, de la chaleur et de la tension dans un organe, dans un tissu quelconque.
    • La piqûre des orties irrite la peau.
    • Avoir les muqueuses irritées.
  5. Moins courant Causer une simple excitation des membranes, nerfs, etc.
    • Cette musique discordante m’irrite les nerfs.
dérivés
irritant, irritation, irrité, réirriter

Traductions

Anglais
irritate, excite, incite, provoke, rouse, stimulate, stir up, arouse
Espagnol
incitar, acuciar, encresparse
Italien
incitare, spronare
Allemand
anreizen, aufhetzen, reizen, aufreizen
Portugais
concitar, incitar, provocar
Néerlandais
aanstoken, irriteren, ophitsen, op stang jagen, prikkelen, sarren
Catalan
incitar
Occitan
irritar, embufar, encanhar
Russe
дразнить (drazníť)
Latin
irritare
Espéranto
inciti
17 autres langues
Albanais
acaroj
Danois
irritere
Finnois
ärsyttää, kiukuttaa, häiritä
Frison
oanhysje, oansjasje
Féroïen
arga, øsa
Gallo
aghigner
Grec ancien
χαλεπαίνω (khalépeinô), ὀργίζω (orgidzô)
Ido
iritar
Kotava
zuné
Polonais
drażnić
Roumain
incita, provoca, stimula, ațîța
Same du Nord
hahcuhit, eardudit, givssidit, hárdit, goddit, sakŋidit, gahkit
Solrésol
mifasimi
Suédois
irritera
Tchèque
dráždit
Turc
alevlendirmek
Wallon
måvler, araedjî, dismonter, dismantchî

Source : « irriter », Wiktionnaire, section verbe (CC BY-SA 3.0).

Relations d'autres sources JeuxDeMots, WOLF — au niveau du lemme, sans distinction des lexèmes
synonymes 79
agacerW, aggraverJ, aigrirJ, aiguiserJ, animerJ, armerJ, asticoterJ, attiserJ, augmenterJ, aviverJ, blesserJ, braquerJ, brûlerJ, cabrerJ, chatouillerJ, courroucerJ, crisperJ, câbrerJ, donnerW, déchaînerJ, démangerJ, déplaireJ, dérangerW, désobligerJ, désolerJ, déterminerW, embraserJ, embêterJ, emmerderJ, encolérerJ, encouragerW, enflammerJ, enkikinerJ, ennuyerJ, enquiquinerJ, enthousiasmerJ, envenimerJ, exacerberJ, exalterW, exaspérerJ, exciterW, excéderJ, exténuerJ, fouetterJ, gaverJ, gonflerJ, gênerW, harcelerJ, horripilerJ, hérisserW, impatienterJ, importunerJ, inciterW, indignerJ, indisposerJ, inspirerW, insupporterJ, intensifierJ, mettreJ, mutinerJ … (19 autres)
antonymes 8
adoucirJ, amortirJ, apaiserJ, appaiserJ, attendrirJ, calmerJ, complaireJ, diminuerJ
dérivés 2
irritableJ, irritatifJ

J : JeuxDeMots (rezoJDM, CC0, relations de poids suffisant) ; W : WOLF (WordNet libre du français, CeCILL-C).

Aucune entité Wikidata ne porte ce nom.