VER — masculin
/iʁonize/
Syllabes : i.ʁo.ni.ze
Orthocode : i.ro.ni.ser
Fréquence
6.9
composite /M
0.6
OpenSubtitles
4.2
Frantext
38.8
LM10
4.6
FrWaC
Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus
Définitions
-
1.
Prendre le ton de l’ironie.
Les collaborateurs de La Gazette médicale ont beau jeu d’ironiser sur les signes qui désignent aussitôt ces choléraphobiques : […].— Pedigree de Marcel Proute, je te prie. Du moins ce que tu en sais. — A l'origine, il était horloger, attaque Ambroise. — A la recherche du temps perdu, ironisé-je pour moi seul, mais j'ai la surprise de le voir sourire.Ceux qui utilisent ChatGPT partent souvent dans des envolées lyriques en adoptant des formulations de professeurs de mathématiques. Ils se prennent pour Baudelaire, ironise-t-il.
-
2.
Tourner en dérision quelque chose ou quelqu'un.
Ironiser le lucre au théâtre, c'est blasphémer Dieu dans une église.Tu m’ironises par ton indolence.
Étymologie
Dérivé de ironie avec le suffixe -iser.
Synonymes
Dérivés
Mots apparentés
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| ironisa | /iʁoniza/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | i.ʁo.ni.za | i.ro.ni.sa |
| ironisai | /iʁonizɛ/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | i.ʁo.ni.zɛ | i.ro.ni.sai |
| ironisaient | /iʁonizɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zɛ | i.ro.ni.saie°n°t° |
| ironisais | /iʁonizɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | i.ʁo.ni.zɛ | i.ro.ni.sais° |
| ironisais | /iʁonizɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | i.ʁo.ni.zɛ | i.ro.ni.sais° |
| ironisait | /iʁonizɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | i.ʁo.ni.zɛ | i.ro.ni.sait° |
| ironisant | /iʁonizɑ̃/ | participe, present | i.ʁo.ni.zɑ̃ | i.ro.ni.sant° |
| ironisas | /iʁoniza/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | i.ʁo.ni.za | i.ro.ni.sas° |
| ironisasse | /iʁonizas/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | i.ʁo.ni.zas | i.ro.ni.sasse° |
| ironisassent | /iʁonizas/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zas | i.ro.ni.sasse°n°t° |
| ironisasses | /iʁonizas/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | i.ʁo.ni.zas | i.ro.ni.sasse°s° |
| ironisassiez | /iʁonizasje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.za.sje | i.ro.ni.sa.ssiez |
| ironisassions | /iʁonizasjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.za.sjɔ̃ | i.ro.ni.sa.ssions° |
| ironise | /iʁoniz/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise° |
| ironise | /iʁoniz/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise° |
| ironise | /iʁoniz/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise° |
| ironise | /iʁoniz/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise° |
| ironise | /iʁoniz/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise° |
| ironisent | /iʁoniz/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | i.ʁo.niz | i.ro.nise°n°t° |
| ironisent | /iʁoniz/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | i.ʁo.niz | i.ro.nise°n°t° |
| ironiser | /iʁonize/ | infinitif | i.ʁo.ni.ze | i.ro.ni.ser |
| ironisera | /iʁonizəʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | i.ʁo.ni.zə.ʁa | i.ro.ni.se.ra |
| ironiserai | /iʁonizəʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | i.ʁo.ni.zə.ʁɛ | i.ro.ni.se.rai |
| ironiseraient | /iʁonizəʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zə.ʁɛ | i.ro.ni.se.raie°n°t° |
| ironiserais | /iʁonizəʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | i.ʁo.ni.zə.ʁɛ | i.ro.ni.se.rais° |
| ironiserais | /iʁonizəʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | i.ʁo.ni.zə.ʁɛ | i.ro.ni.se.rais° |
| ironiserait | /iʁonizəʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | i.ʁo.ni.zə.ʁɛ | i.ro.ni.se.rait° |
| ironiseras | /iʁonizəʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | i.ʁo.ni.zə.ʁa | i.ro.ni.se.ras° |
| ironiserez | /iʁonizəʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zə.ʁe | i.ro.ni.se.rez |
| ironiseriez | /iʁonizəʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zə.ʁje | i.ro.ni.se.riez |
| ironiserions | /iʁonizəʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zə.ʁjɔ̃ | i.ro.ni.se.rions° |
| ironiserons | /iʁonizəʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zə.ʁɔ̃ | i.ro.ni.se.rons° |
| ironiseront | /iʁonizəʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zə.ʁɔ̃ | i.ro.ni.se.ront° |
| ironises | /iʁoniz/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise°s° |
| ironises | /iʁoniz/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | i.ʁo.niz | i.ro.nise°s° |
| ironisez | /iʁonize/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.ze | i.ro.ni.sez |
| ironisez | /iʁonize/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.ze | i.ro.ni.sez |
| ironisiez | /iʁonizje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zje | i.ro.ni.siez |
| ironisiez | /iʁonizje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zje | i.ro.ni.siez |
| ironisions | /iʁonizjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zjɔ̃ | i.ro.ni.sions° |
| ironisions | /iʁonizjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zjɔ̃ | i.ro.ni.sions° |
| ironisons | /iʁonizɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zɔ̃ | i.ro.ni.sons° |
| ironisons | /iʁonizɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zɔ̃ | i.ro.ni.sons° |
| ironisâmes | /iʁonizam/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zam | i.ro.ni.sâme°s° |
| ironisât | /iʁoniza/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | i.ʁo.ni.za | i.ro.ni.sât° |
| ironisâtes | /iʁonizat/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zat | i.ro.ni.sâte°s° |
| ironisèrent | /iʁonizɛʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | i.ʁo.ni.zɛʁ | i.ro.ni.sère°n°t° |
| ironisé | /iʁonize/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | i.ʁo.ni.ze | i.ro.ni.sé |