VER:pron — épicène
/aplodiʁ/
Syllabes : a.plo.diʁ
Orthocode : a.pplau.dir
Fréquence
29.8
composite /M
28.6
OpenSubtitles
30.2
Frantext
24.7
LM10
9.6
FrWaC
Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus
Définitions
-
1.
Battre des mains en signe d’approbation.
Des gens applaudirent à la fin.
-
2.
Donner son complet assentiment à une chose, en ce sens, il est le plus souvent suivi de la préposition « à ».
[…] et, si elles ont été portées à applaudir à la sagacité du philosophe, elles ont été sur le point de condamner la philosophie.En cette fin d'année 1937, des ateliers de flottage sont en projet ou en cours d'installation dans plusieurs charbonnages français. On doit y applaudir puisqu'il n'y a pas moyen meilleur d'épurer les schlamms et les poussiers.
-
3.
Battre des mains en signe d’approbation à l'adresse de quelqu'un ou de quelque chose.
Pour de pareils applaudissements, je conçois qu’on risque sa vie à chaque minute ; ils ne sont pas trop payés. Ô chanteurs au gosier d’or, danseuses au pied de fée, comédiens de tous genres, empereurs et poëtes, qui vous imaginez avoir excité l’enthousiasme, vous n’avez pas entendu applaudir Montès !À l’ouverture, on applaudira « La Petite », drame signé Guillaume Nicloux (hors compétition, sortie le 20 septembre), où Fabrice Luchini, qui sera présent, incarne un père confronté au deuil de son fils et à la rencontre d’une mère porteuse.
-
4.
Se vanter, se glorifier.
C’est un homme vain qui s’applaudit sans cesse.
-
5.
Se féliciter de quelque chose.
Je m’applaudis de mes erreurs si elles tournent à votre gloire, je ne vois que votre bonheur dans ma faute.Au moment où elle s’applaudissait du bonheur négatif qu’elle avait su conquérir, elle entrevit d’effroyables abîmes.Le duc et la duchesse mouraient de rire à tous ces propos , comme gens qui avaient fabriqué l'aventure, s’applaudissant de la finesse et de la dissimulation que montrait la Trifaldi.
Étymologie
Du latin applaudere (sens identique) composé de ad- et plaudere (« battre, frapper ») dont est issu plausible (étymologiquement : « louable, digne d’être applaudi »).
Synonymes
Antonymes
Dérivés
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| (s') applaudi | /aplodi/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | a.plo.di | a.pplau.di |
| (s') applaudie | /aplodi/ | participe, passe_simple, singulier, feminin | a.plo.di | a.pplau.die° |
| (s') applaudies | /aplodi/ | participe, passe_simple, pluriel, feminin | a.plo.di | a.pplau.die°s° |
| (s') applaudir | /aplodiʁ/ | infinitif | a.plo.diʁ | a.pplau.dir |
| (s') applaudira | /aplodiʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | a.plo.di.ʁa | a.pplau.di.ra |
| (m') applaudirai | /aplodiʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | a.plo.di.ʁɛ | a.pplau.di.rai |
| (s') applaudiraient | /aplodiʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | a.plo.di.ʁɛ | a.pplau.di.raie°n°t° |
| (m') applaudirais | /aplodiʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | a.plo.di.ʁɛ | a.pplau.di.rais° |
| (t') applaudirais | /aplodiʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | a.plo.di.ʁɛ | a.pplau.di.rais° |
| (s') applaudirait | /aplodiʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | a.plo.di.ʁɛ | a.pplau.di.rait° |
| (t') applaudiras | /aplodiʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | a.plo.di.ʁa | a.pplau.di.ras° |
| (s') applaudirent | /aplodiʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | a.plo.diʁ | a.pplau.dire°n°t° |
| (vous) applaudirez | /aplodiʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | a.plo.di.ʁe | a.pplau.di.rez |
| (vous) applaudiriez | /aplodiʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | a.plo.di.ʁje | a.pplau.di.riez |
| (nous) applaudirions | /aplodiʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | a.plo.di.ʁjɔ̃ | a.pplau.di.rions° |
| (nous) applaudirons | /aplodiʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | a.plo.di.ʁɔ̃ | a.pplau.di.rons° |
| (s') applaudiront | /aplodiʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | a.plo.di.ʁɔ̃ | a.pplau.di.ront° |
| (m') applaudis | /aplodi/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dis° |
| (t') applaudis | /aplodi/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dis° |
| (m') applaudis | /aplodi/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dis° |
| (t') applaudis | /aplodi/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dis° |
| (t') applaudis | /aplodi/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dis° |
| (s') applaudis | /aplodi/ | participe, passe_simple, pluriel, masculin | a.plo.di | a.pplau.dis° |
| (s') applaudissaient | /aplodisɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | a.plo.di.sɛ | a.pplau.di.ssaie°n°t° |
| (m') applaudissais | /aplodisɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | a.plo.di.sɛ | a.pplau.di.ssais° |
| (t') applaudissais | /aplodisɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | a.plo.di.sɛ | a.pplau.di.ssais° |
| (s') applaudissait | /aplodisɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | a.plo.di.sɛ | a.pplau.di.ssait° |
| (s') applaudissant | /aplodisɑ̃/ | participe, present | a.plo.di.sɑ̃ | a.pplau.di.ssant° |
| (m') applaudisse | /aplodis/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | a.plo.dis | a.pplau.disse° |
| (m') applaudisse | /aplodis/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | a.plo.dis | a.pplau.disse° |
| (s') applaudisse | /aplodis/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | a.plo.dis | a.pplau.disse° |
| (s') applaudissent | /aplodis/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | a.plo.dis | a.pplau.disse°n°t° |
| (s') applaudissent | /aplodis/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | a.plo.dis | a.pplau.disse°n°t° |
| (s') applaudissent | /aplodis/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | a.plo.dis | a.pplau.disse°n°t° |
| (t') applaudisses | /aplodis/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | a.plo.dis | a.pplau.disse°s° |
| (t') applaudisses | /aplodis/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | a.plo.dis | a.pplau.disse°s° |
| (vous) applaudissez | /aplodise/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | a.plo.di.se | a.pplau.di.ssez |
| (vous) applaudissez | /aplodise/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | a.plo.di.se | a.pplau.di.ssez |
| (vous) applaudissiez | /aplodisje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | a.plo.di.sje | a.pplau.di.ssiez |
| (vous) applaudissiez | /aplodisje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | a.plo.di.sje | a.pplau.di.ssiez |
| (vous) applaudissiez | /aplodisje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | a.plo.di.sje | a.pplau.di.ssiez |
| (nous) applaudissions | /aplodisjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | a.plo.di.sjɔ̃ | a.pplau.di.ssions° |
| (nous) applaudissions | /aplodisjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | a.plo.di.sjɔ̃ | a.pplau.di.ssions° |
| (nous) applaudissions | /aplodisjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | a.plo.di.sjɔ̃ | a.pplau.di.ssions° |
| (nous) applaudissons | /aplodisɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | a.plo.di.sɔ̃ | a.pplau.di.ssons° |
| (nous) applaudissons | /aplodisɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | a.plo.di.sɔ̃ | a.pplau.di.ssons° |
| (s') applaudit | /aplodi/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dit° |
| (s') applaudit | /aplodi/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dit° |
| (nous) applaudîmes | /aplodim/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | a.plo.dim | a.pplau.dîme°s° |
| (s') applaudît | /aplodi/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | a.plo.di | a.pplau.dît° |
| (vous) applaudîtes | /aplodit/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | a.plo.dit | a.pplau.dîte°s° |