ridiculiser

VER — épicène

/ʁidikylize/

Syllabes : ʁi.di.ky.li.ze Orthocode : ri.di.cu.li.ser

Fréquence

9.8 composite /M
13.6 OpenSubtitles
6.1 Frantext
4.9 LM10
3.7 FrWaC

Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus

Définitions

  1. 1. Rendre ridicule, tourner en ridicule.
    Flétrissez aussi le charlatanisme de ces pseudo-virtuoses qui ont obtenu des succès apocryphes à New-York ou en Californie, et qui, […], viennent défigurer sur nos grandes scènes lyriques des partitions dont elles ridiculisent la majesté par les exagérations de leur style exotique.

Étymologie

Dérivé de ridicule, avec le suffixe -iser.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
ridiculisa /ʁidikyliza/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.li.za ri.di.cu.li.sa
ridiculisai /ʁidikylizɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zɛ ri.di.cu.li.sai
ridiculisaient /ʁidikylizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zɛ ri.di.cu.li.saie°n°t°
ridiculisais /ʁidikylizɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zɛ ri.di.cu.li.sais°
ridiculisais /ʁidikylizɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zɛ ri.di.cu.li.sais°
ridiculisait /ʁidikylizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zɛ ri.di.cu.li.sait°
ridiculisant /ʁidikylizɑ̃/ participe, present ʁi.di.ky.li.zɑ̃ ri.di.cu.li.sant°
ridiculisas /ʁidikyliza/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.li.za ri.di.cu.li.sas°
ridiculisasse /ʁidikylizas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zas ri.di.cu.li.sasse°
ridiculisassent /ʁidikylizas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zas ri.di.cu.li.sasse°n°t°
ridiculisasses /ʁidikylizas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zas ri.di.cu.li.sasse°s°
ridiculisassiez /ʁidikylizasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.za.sje ri.di.cu.li.sa.ssiez
ridiculisassions /ʁidikylizasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.za.sjɔ̃ ri.di.cu.li.sa.ssions°
ridiculise /ʁidikyliz/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°
ridiculise /ʁidikyliz/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°
ridiculise /ʁidikyliz/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°
ridiculise /ʁidikyliz/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°
ridiculise /ʁidikyliz/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°
ridiculisent /ʁidikyliz/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°n°t°
ridiculisent /ʁidikyliz/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°n°t°
ridiculiser /ʁidikylize/ infinitif ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.ser
ridiculisera /ʁidikylizəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zə.ʁa ri.di.cu.li.se.ra
ridiculiserai /ʁidikylizəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zə.ʁɛ ri.di.cu.li.se.rai
ridiculiseraient /ʁidikylizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zə.ʁɛ ri.di.cu.li.se.raie°n°t°
ridiculiserais /ʁidikylizəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zə.ʁɛ ri.di.cu.li.se.rais°
ridiculiserais /ʁidikylizəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zə.ʁɛ ri.di.cu.li.se.rais°
ridiculiserait /ʁidikylizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zə.ʁɛ ri.di.cu.li.se.rait°
ridiculiseras /ʁidikylizəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.li.zə.ʁa ri.di.cu.li.se.ras°
ridiculiserez /ʁidikylizəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zə.ʁe ri.di.cu.li.se.rez
ridiculiseriez /ʁidikylizəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zə.ʁje ri.di.cu.li.se.riez
ridiculiserions /ʁidikylizəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zə.ʁjɔ̃ ri.di.cu.li.se.rions°
ridiculiserons /ʁidikylizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zə.ʁɔ̃ ri.di.cu.li.se.rons°
ridiculiseront /ʁidikylizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zə.ʁɔ̃ ri.di.cu.li.se.ront°
ridiculises /ʁidikyliz/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°s°
ridiculises /ʁidikyliz/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁi.di.ky.liz ri.di.cu.lise°s°
ridiculisez /ʁidikylize/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.sez
ridiculisez /ʁidikylize/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.sez
ridiculisiez /ʁidikylizje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zje ri.di.cu.li.siez
ridiculisiez /ʁidikylizje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zje ri.di.cu.li.siez
ridiculisions /ʁidikylizjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zjɔ̃ ri.di.cu.li.sions°
ridiculisions /ʁidikylizjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zjɔ̃ ri.di.cu.li.sions°
ridiculisons /ʁidikylizɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zɔ̃ ri.di.cu.li.sons°
ridiculisons /ʁidikylizɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zɔ̃ ri.di.cu.li.sons°
ridiculisâmes /ʁidikylizam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zam ri.di.cu.li.sâme°s°
ridiculisât /ʁidikyliza/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁi.di.ky.li.za ri.di.cu.li.sât°
ridiculisâtes /ʁidikylizat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zat ri.di.cu.li.sâte°s°
ridiculisèrent /ʁidikylizɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁi.di.ky.li.zɛʁ ri.di.cu.li.sère°n°t°
ridiculisé /ʁidikylize/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.sé
ridiculisée /ʁidikylize/ participe, passe_simple, singulier, feminin ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.sée°
ridiculisées /ʁidikylize/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.sée°s°
ridiculisés /ʁidikylize/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ʁi.di.ky.li.ze ri.di.cu.li.sés°