VER — masculin
/diskuʁiʁ/
Syllabes : dis.ku.ʁiʁ
Orthocode : dis.cou.rir
Fréquence
2.1
composite /M
0.8
OpenSubtitles
4.8
Frantext
1.2
LM10
0.9
FrWaC
Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus
Définitions
-
1.
Parler sur une matière avec quelque étendue.
Lui, discourt, explique une affaire.Bourgons et Renaud revenaient à Bordeaux en discourant, chemin faisant, sur les dogmes de notre religion, et sur ses bienfaits civilisateurs.Ils l’entourèrent, discourant tous à la fois et voulant, comprit-il, qu’il les menât immédiatement à l’endroit où il avait laissé l’aéroplane.
-
2.
Parler longuement et inutilement.
[…], M. de Persigny discourait à perte de vue, au hasard de l’improvisation, sans se préoccuper de la discrétion de ses interlocuteurs.
Étymologie
Du latin discurrere.
Synonymes
disputer VER:pron
disserter VER
débiter VER
déclamer VER
déconner VER
ergoter VER
haranguer VER
jaboter VER
jabotter VER
lantiponner VER
laïusser VER
palabrer VER
parler VER:pron
parlementer VER
parler NOM
patrociner VER
pontifier VER
prêcher VER
pérorer VER
sermonner VER
tartiner VER:pron
traiter VER:pron
vitupérer VER
échanger VER
épiloguer VER
admonester VER
bavarder VER
bavasser VER
causer VER
baratiner VER
Mots apparentés
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| discouraient | /diskuʁɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | dis.ku.ʁɛ | dis.cou.raie°n°t° |
| discourais | /diskuʁɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | dis.ku.ʁɛ | dis.cou.rais° |
| discourais | /diskuʁɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | dis.ku.ʁɛ | dis.cou.rais° |
| discourait | /diskuʁɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | dis.ku.ʁɛ | dis.cou.rait° |
| discourant | /diskuʁɑ̃/ | participe, present | dis.ku.ʁɑ̃ | dis.cou.rant° |
| discoure | /diskuʁ/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.coure° |
| discoure | /diskuʁ/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.coure° |
| discourent | /diskuʁ/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | dis.kuʁ | dis.coure°n°t° |
| discourent | /diskuʁ/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | dis.kuʁ | dis.coure°n°t° |
| discoures | /diskuʁ/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.coure°s° |
| discourez | /diskuʁe/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | dis.ku.ʁe | dis.cou.rez |
| discourez | /diskuʁe/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | dis.ku.ʁe | dis.cou.rez |
| discouriez | /diskuʁje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | dis.ku.ʁje | dis.cou.riez |
| discouriez | /diskuʁje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | dis.ku.ʁje | dis.cou.riez |
| discourions | /diskuʁjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | dis.ku.ʁjɔ̃ | dis.cou.rions° |
| discourions | /diskuʁjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | dis.ku.ʁjɔ̃ | dis.cou.rions° |
| discourir | /diskuʁiʁ/ | infinitif | dis.ku.ʁiʁ | dis.cou.rir |
| discourons | /diskuʁɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | dis.ku.ʁɔ̃ | dis.cou.rons° |
| discourons | /diskuʁɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | dis.ku.ʁɔ̃ | dis.cou.rons° |
| discourra | /diskuʁʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | dis.kuʁ.ʁa | dis.cour.ra |
| discourrai | /diskuʁʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | dis.kuʁ.ʁɛ | dis.cour.rai |
| discourraient | /diskuʁʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | dis.kuʁ.ʁɛ | dis.cour.raie°n°t° |
| discourrais | /diskuʁʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | dis.kuʁ.ʁɛ | dis.cour.rais° |
| discourrais | /diskuʁʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | dis.kuʁ.ʁɛ | dis.cour.rais° |
| discourrait | /diskuʁʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | dis.kuʁ.ʁɛ | dis.cour.rait° |
| discourras | /diskuʁʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | dis.kuʁ.ʁa | dis.cour.ras° |
| discourrez | /diskuʁʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | dis.kuʁ.ʁe | dis.cour.rez |
| discourriez | /diskuʁʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | dis.kuʁ.ʁje | dis.cour.riez |
| discourrions | /diskuʁʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | dis.kuʁ.ʁjɔ̃ | dis.cour.rions° |
| discourrons | /diskuʁʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | dis.kuʁ.ʁɔ̃ | dis.cour.rons° |
| discourront | /diskuʁʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | dis.kuʁ.ʁɔ̃ | dis.cour.ront° |
| discours | /diskuʁ/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.cours° |
| discours | /diskuʁ/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.cours° |
| discours | /diskuʁ/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.cours° |
| discourt | /diskuʁ/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | dis.kuʁ | dis.court° |
| discouru | /diskuʁy/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | dis.ku.ʁy | dis.cou.ru |
| discoururent | /diskuʁyʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | dis.ku.ʁyʁ | dis.cou.rure°n°t° |
| discourus | /diskuʁy/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | dis.ku.ʁy | dis.cou.rus° |
| discourus | /diskuʁy/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | dis.ku.ʁy | dis.cou.rus° |
| discourusse | /diskuʁys/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | dis.ku.ʁys | dis.cou.russe° |
| discourussent | /diskuʁys/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | dis.ku.ʁys | dis.cou.russe°n°t° |
| discourusses | /diskuʁys/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | dis.ku.ʁys | dis.cou.russe°s° |
| discourussiez | /diskuʁysje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | dis.ku.ʁy.sje | dis.cou.ru.ssiez |
| discourussions | /diskuʁysjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | dis.ku.ʁy.sjɔ̃ | dis.cou.ru.ssions° |
| discourut | /diskuʁy/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | dis.ku.ʁy | dis.cou.rut° |
| discourûmes | /diskuʁym/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | dis.ku.ʁym | dis.cou.rûme°s° |
| discourût | /diskuʁy/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | dis.ku.ʁy | dis.cou.rût° |
| discourûtes | /diskuʁyt/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | dis.ku.ʁyt | dis.cou.rûte°s° |