gringottent
- lemme
-
- forme de gringotter verbe
- forme
Prononciation et analyses de « gringottent » 2 analyses
| lemme | catégorie | analyse | prononciation | fréq. |
|---|---|---|---|---|
| gringotter | verbe | indicatif présent 3e personne pluriel | ɡʁɛ̃.ɡɔt | |
| gringotter | verbe | subjonctif présent 3e personne pluriel | ɡʁɛ̃.ɡɔt |
Formes, analyses, prononciation et fréquences : base LeXiK (B, noyau). Fréquences en occurrences par million de mots (sous-titres) ; la fréquence d'une analyse est la part de cette analyse dans les corpus étiquetés, celle d'un lemme la somme de ses analyses.
Lemmes dont « gringottent » est une forme
Définitions de « gringotter » verbe
1er groupe · transitif ou intransitif
« gringottent » est une forme de ce lemme : indicatif présent 3e personne pluriel, subjonctif présent 3e personne pluriel.
Formes de « gringotter » 39 : gringotta, gringottai, gringottaient, gringottais, gringottait, gringottant…
- gringotta ɡʁɛ̃.ɡɔ.ta indicatif passé 3e personne singulier
- gringottai ɡʁɛ̃.ɡɔ.te indicatif passé 1re personne singulier
- gringottaient ɡʁɛ̃.ɡɔ.tɛ[t] indicatif imparfait 3e personne pluriel
- gringottais ɡʁɛ̃.ɡɔ.tɛ[z] indicatif imparfait 1re personne singulier ; indicatif imparfait 2e personne singulier
- gringottait ɡʁɛ̃.ɡɔ.tɛ[t] indicatif imparfait 3e personne singulier
- gringottant ɡʁɛ̃.ɡɔ.tɑ̃[t] présent participe
- gringottas ɡʁɛ̃.ɡɔ.ta[z] indicatif passé 2e personne singulier
- gringottasse ɡʁɛ̃.ɡɔ.tas subjonctif imparfait 1re personne singulier
- gringottassent ɡʁɛ̃.ɡɔ.tas[t] subjonctif imparfait 3e personne pluriel
- gringottasses ɡʁɛ̃.ɡɔ.tas[z] subjonctif imparfait 2e personne singulier
- gringottassiez ɡʁɛ̃.ɡɔ.ta.sje[z] subjonctif imparfait 2e personne pluriel
- gringottassions ɡʁɛ̃.ɡɔ.ta.sjɔ̃[z] subjonctif imparfait 1re personne pluriel
- gringotte ɡʁɛ̃.ɡɔt indicatif présent 1re personne singulier ; indicatif présent 3e personne singulier ; impératif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 1re personne singulier ; subjonctif présent 3e personne singulier
- gringottent ɡʁɛ̃.ɡɔt indicatif présent 3e personne pluriel ; subjonctif présent 3e personne pluriel
- gringotter ɡʁɛ̃.ɡɔ.te infinitif
- gringottera ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁa indicatif futur 3e personne singulier
- gringotterai ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁe indicatif futur 1re personne singulier
- gringotteraient ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne pluriel
- gringotterais ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁɛ[z] conditionnel présent 1re personne singulier ; conditionnel présent 2e personne singulier
- gringotterait ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne singulier
- gringotteras ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁa[z] indicatif futur 2e personne singulier
- gringotterez ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁe[z] indicatif futur 2e personne pluriel
- gringotteriez ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁje[z] conditionnel présent 2e personne pluriel
- gringotterions ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁjɔ̃[z] conditionnel présent 1re personne pluriel
- gringotterons ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁɔ̃[z] indicatif futur 1re personne pluriel
- gringotteront ɡʁɛ̃.ɡɔ.tə.ʁɔ̃[t] indicatif futur 3e personne pluriel
- gringottes ɡʁɛ̃.ɡɔt[z] indicatif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 2e personne singulier
- gringottez ɡʁɛ̃.ɡɔ.te[z] indicatif présent 2e personne pluriel ; impératif présent 2e personne pluriel
- gringottiez ɡʁɛ̃.ɡɔ.tje[z] indicatif imparfait 2e personne pluriel ; subjonctif présent 2e personne pluriel
- gringottions ɡʁɛ̃.ɡɔ.tjɔ̃[z] indicatif imparfait 1re personne pluriel ; subjonctif présent 1re personne pluriel
- gringottons ɡʁɛ̃.ɡɔ.tɔ̃[z] indicatif présent 1re personne pluriel ; impératif présent 1re personne pluriel
- gringottâmes ɡʁɛ̃.ɡɔ.tam[z] indicatif passé 1re personne pluriel
- gringottât ɡʁɛ̃.ɡɔ.ta[t] subjonctif imparfait 3e personne singulier
- gringottâtes ɡʁɛ̃.ɡɔ.tat[z] indicatif passé 2e personne pluriel
- gringottèrent ɡʁɛ̃.ɡɔ.tɛʁ[t] indicatif passé 3e personne pluriel
- gringotté ɡʁɛ̃.ɡɔ.te passé participe singulier masculin
- gringottée ɡʁɛ̃.ɡɔ.te passé participe singulier féminin
- gringottées ɡʁɛ̃.ɡɔ.te[z] passé participe pluriel féminin
- gringottés ɡʁɛ̃.ɡɔ.te[z] passé participe pluriel masculin
verbe · intransitif, transitif
Étymologie. De l’ancien français gringoter.
-
Chanter, pour certains oiseaux : rossignol, serin, grive.
- Elle sait que le rossignol gringotte ou quiritte. Comment savoir si ce soir il gringotte ou s’il quiritte ? — Jean-Luc Seigle, Femme à la mobylette, Flammarion, 2017, page 164
- ça gromotte ça lolurote ça débagote ça asticote ça chipote ça tricote ça tripote ça tarabiscote ça margotte ça pisote ça frigulote ça fringote ça gringotte ça truisotte ça chuchote ça zoziotte... — site lyc-george-sand-la-chatre.tice.ac-orleans-tours.fr, 27 avril 2011, à propos de...
-
vieilli
Chantonner plus ou moins mal.
- C’est une chanson gringottée, La musique en est bien nottée, Ou l’assiette de la clef ment ! — Clément Marot
- dérivés
- gringottement
Traductions
- Latin
- zinzio
Source : « gringotter », Wiktionnaire, section verbe (CC BY-SA 3.0).
Relations d'autres sources JeuxDeMots, WOLF — au niveau du lemme, sans distinction des lexèmes
- synonymes 6
- chanterJ, chantonnerJ, fredonnerJ, gazouillerJ, gringoterJ, murmurerJ
J : JeuxDeMots (rezoJDM, CC0, relations de poids suffisant) ; W : WOLF (WordNet libre du français, CeCILL-C).
Aucune entité Wikidata ne porte ce nom.