Adjectif — épicène
/ʁomanofɔn/
Syllabes : ʁo.ma.no.fɔn
Orthocode : ro.ma.no.phone°
Fréquence
0.0
composite /M
0.0
LM10
0.0
FrWaC
Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus
Définitions
-
1.
Qui parle habituellement une langue romane, une langue formée du latin.
Si le paysage linguistique de la Bretagne se divise toujours en deux zones, l’une romanophone, l’autre bretonnante, il convient de souligner en même temps que cette dernière est bilingue et qu’il s’y trouve des villes où le breton est nettement minoritaire.
Étymologie
Dérivé de roman, avec le suffixe -phone.
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| romanophone | /ʁomanofɔn/ | qualificatif, feminin, singulier | ʁo.ma.no.fɔn | ro.ma.no.phone° |
| romanophone | /ʁomanofɔn/ | qualificatif, masculin, singulier | ʁo.ma.no.fɔn | ro.ma.no.phone° |
| romanophone | /ʁomanofɔn/ | qualificatif, singulier | ʁo.ma.no.fɔn | ro.ma.no.phone° |
| romanophones | /ʁomanofɔn/ | qualificatif, feminin, pluriel | ʁo.ma.no.fɔn | ro.ma.no.phone°s° |
| romanophones | /ʁomanofɔn/ | qualificatif, masculin, pluriel | ʁo.ma.no.fɔn | ro.ma.no.phone°s° |
| romanophones | /ʁomanofɔn/ | qualificatif, pluriel | ʁo.ma.no.fɔn | ro.ma.no.phone°s° |