occitaniser

VER — épicène

/ɔksitanize/

Syllabes : ɔk.si.ta.ni.ze Orthocode : oc.ci.ta.ni.ser

Fréquence

0.0 composite /M
0.0 FrWaC

Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus

Définitions

  1. 1. Rendre plus occitan.
    Ainsi, les cornes de gazelle se parent ici de graines de pavot, là s’occitanisent de violettes cristallisées.

Étymologie

Dérivé de occitan, avec le suffixe -iser.

Dérivés

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
occitanisa /ɔksitaniza/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.za oc.ci.ta.ni.sa
occitanisai /ɔksitanizɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zɛ oc.ci.ta.ni.sai
occitanisaient /ɔksitanizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zɛ oc.ci.ta.ni.saie°n°t°
occitanisais /ɔksitanizɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zɛ oc.ci.ta.ni.sais°
occitanisais /ɔksitanizɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zɛ oc.ci.ta.ni.sais°
occitanisait /ɔksitanizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zɛ oc.ci.ta.ni.sait°
occitanisant /ɔksitanizɑ̃/ participe, present ɔk.si.ta.ni.zɑ̃ oc.ci.ta.ni.sant°
occitanisas /ɔksitaniza/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.za oc.ci.ta.ni.sas°
occitanisasse /ɔksitanizas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zas oc.ci.ta.ni.sasse°
occitanisassent /ɔksitanizas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zas oc.ci.ta.ni.sasse°n°t°
occitanisasses /ɔksitanizas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zas oc.ci.ta.ni.sasse°s°
occitanisassiez /ɔksitanizasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.za.sje oc.ci.ta.ni.sa.ssiez
occitanisassions /ɔksitanizasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.za.sjɔ̃ oc.ci.ta.ni.sa.ssions°
occitanise /ɔksitaniz/ indicatif, present, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°
occitanise /ɔksitaniz/ indicatif, present, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°
occitanise /ɔksitaniz/ imperatif, present, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°
occitanise /ɔksitaniz/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°
occitanise /ɔksitaniz/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°
occitanisent /ɔksitaniz/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°n°t°
occitanisent /ɔksitaniz/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°n°t°
occitaniser /ɔksitanize/ infinitif ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.ser
occitanisera /ɔksitanizəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zə.ʁa oc.ci.ta.ni.se.ra
occitaniserai /ɔksitanizəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɛ oc.ci.ta.ni.se.rai
occitaniseraient /ɔksitanizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɛ oc.ci.ta.ni.se.raie°n°t°
occitaniserais /ɔksitanizəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɛ oc.ci.ta.ni.se.rais°
occitaniserais /ɔksitanizəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɛ oc.ci.ta.ni.se.rais°
occitaniserait /ɔksitanizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɛ oc.ci.ta.ni.se.rait°
occitaniseras /ɔksitanizəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.zə.ʁa oc.ci.ta.ni.se.ras°
occitaniserez /ɔksitanizəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zə.ʁe oc.ci.ta.ni.se.rez
occitaniseriez /ɔksitanizəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zə.ʁje oc.ci.ta.ni.se.riez
occitaniserions /ɔksitanizəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zə.ʁjɔ̃ oc.ci.ta.ni.se.rions°
occitaniserons /ɔksitanizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɔ̃ oc.ci.ta.ni.se.rons°
occitaniseront /ɔksitanizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zə.ʁɔ̃ oc.ci.ta.ni.se.ront°
occitanises /ɔksitaniz/ indicatif, present, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°s°
occitanises /ɔksitaniz/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ɔk.si.ta.niz oc.ci.ta.nise°s°
occitanisez /ɔksitanize/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.sez
occitanisez /ɔksitanize/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.sez
occitanisiez /ɔksitanizje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zje oc.ci.ta.ni.siez
occitanisiez /ɔksitanizje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zje oc.ci.ta.ni.siez
occitanisions /ɔksitanizjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zjɔ̃ oc.ci.ta.ni.sions°
occitanisions /ɔksitanizjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zjɔ̃ oc.ci.ta.ni.sions°
occitanisons /ɔksitanizɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zɔ̃ oc.ci.ta.ni.sons°
occitanisons /ɔksitanizɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zɔ̃ oc.ci.ta.ni.sons°
occitanisâmes /ɔksitanizam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zam oc.ci.ta.ni.sâme°s°
occitanisât /ɔksitaniza/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ɔk.si.ta.ni.za oc.ci.ta.ni.sât°
occitanisâtes /ɔksitanizat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zat oc.ci.ta.ni.sâte°s°
occitanisèrent /ɔksitanizɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ɔk.si.ta.ni.zɛʁ oc.ci.ta.ni.sère°n°t°
occitanisé /ɔksitanize/ participe, passe_simple, singulier, masculin ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.sé
occitanisée /ɔksitanize/ participe, passe_simple, singulier, feminin ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.sée°
occitanisées /ɔksitanize/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.sée°s°
occitanisés /ɔksitanize/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ɔk.si.ta.ni.ze oc.ci.ta.ni.sés°