VER — épicène
/dezitaljanize/
Syllabes : de.zi.ta.lja.ni.ze
Orthocode : dé.si.ta.lia.ni.ser
Définitions
-
1.
Faire perdre son caractère italien à.
L'unité italienne, avec Rome capitale, si elle ne visait pas à l'asservir, la Papauté devait avoir pour conséquence de la désitalianiser.C'est une nécessité pour la papauté de se désitalianiser si elle veut s'adapter aux conditions nouvelles des temps.
Étymologie
De italianiser, avec le préfixe dés-.
Dérivés
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| désitalianisa | /dezitaljaniza/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.za | dé.si.ta.lia.ni.sa |
| désitalianisai | /dezitaljanizɛ/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zɛ | dé.si.ta.lia.ni.sai |
| désitalianisaient | /dezitaljanizɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zɛ | dé.si.ta.lia.ni.saie°n°t° |
| désitalianisais | /dezitaljanizɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zɛ | dé.si.ta.lia.ni.sais° |
| désitalianisais | /dezitaljanizɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zɛ | dé.si.ta.lia.ni.sais° |
| désitalianisait | /dezitaljanizɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zɛ | dé.si.ta.lia.ni.sait° |
| désitalianisant | /dezitaljanizɑ̃/ | participe, present | de.zi.ta.lja.ni.zɑ̃ | dé.si.ta.lia.ni.sant° |
| désitalianisas | /dezitaljaniza/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.za | dé.si.ta.lia.ni.sas° |
| désitalianisasse | /dezitaljanizas/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zas | dé.si.ta.lia.ni.sasse° |
| désitalianisassent | /dezitaljanizas/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zas | dé.si.ta.lia.ni.sasse°n°t° |
| désitalianisasses | /dezitaljanizas/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zas | dé.si.ta.lia.ni.sasse°s° |
| désitalianisassiez | /dezitaljanizasje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.za.sje | dé.si.ta.lia.ni.sa.ssiez |
| désitalianisassions | /dezitaljanizasjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.za.sjɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.sa.ssions° |
| désitalianise | /dezitaljaniz/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise° |
| désitalianise | /dezitaljaniz/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise° |
| désitalianise | /dezitaljaniz/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise° |
| désitalianise | /dezitaljaniz/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise° |
| désitalianise | /dezitaljaniz/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise° |
| désitalianisent | /dezitaljaniz/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise°n°t° |
| désitalianisent | /dezitaljaniz/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise°n°t° |
| désitalianiser | /dezitaljanize/ | infinitif | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.ser |
| désitalianisera | /dezitaljanizəʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁa | dé.si.ta.lia.ni.se.ra |
| désitalianiserai | /dezitaljanizəʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɛ | dé.si.ta.lia.ni.se.rai |
| désitalianiseraient | /dezitaljanizəʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɛ | dé.si.ta.lia.ni.se.raie°n°t° |
| désitalianiserais | /dezitaljanizəʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɛ | dé.si.ta.lia.ni.se.rais° |
| désitalianiserais | /dezitaljanizəʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɛ | dé.si.ta.lia.ni.se.rais° |
| désitalianiserait | /dezitaljanizəʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɛ | dé.si.ta.lia.ni.se.rait° |
| désitalianiseras | /dezitaljanizəʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁa | dé.si.ta.lia.ni.se.ras° |
| désitalianiserez | /dezitaljanizəʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁe | dé.si.ta.lia.ni.se.rez |
| désitalianiseriez | /dezitaljanizəʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁje | dé.si.ta.lia.ni.se.riez |
| désitalianiserions | /dezitaljanizəʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁjɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.se.rions° |
| désitalianiserons | /dezitaljanizəʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.se.rons° |
| désitalianiseront | /dezitaljanizəʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zə.ʁɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.se.ront° |
| désitalianises | /dezitaljaniz/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise°s° |
| désitalianises | /dezitaljaniz/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | de.zi.ta.lja.niz | dé.si.ta.lia.nise°s° |
| désitalianisez | /dezitaljanize/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.sez |
| désitalianisez | /dezitaljanize/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.sez |
| désitalianisiez | /dezitaljanizje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zje | dé.si.ta.lia.ni.siez |
| désitalianisiez | /dezitaljanizje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zje | dé.si.ta.lia.ni.siez |
| désitalianisions | /dezitaljanizjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zjɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.sions° |
| désitalianisions | /dezitaljanizjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zjɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.sions° |
| désitalianisons | /dezitaljanizɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.sons° |
| désitalianisons | /dezitaljanizɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zɔ̃ | dé.si.ta.lia.ni.sons° |
| désitalianisâmes | /dezitaljanizam/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zam | dé.si.ta.lia.ni.sâme°s° |
| désitalianisât | /dezitaljaniza/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | de.zi.ta.lja.ni.za | dé.si.ta.lia.ni.sât° |
| désitalianisâtes | /dezitaljanizat/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zat | dé.si.ta.lia.ni.sâte°s° |
| désitalianisèrent | /dezitaljanizɛʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | de.zi.ta.lja.ni.zɛʁ | dé.si.ta.lia.ni.sère°n°t° |
| désitalianisé | /dezitaljanize/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.sé |
| désitalianisée | /dezitaljanize/ | participe, passe_simple, singulier, feminin | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.sée° |
| désitalianisées | /dezitaljanize/ | participe, passe_simple, pluriel, feminin | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.sée°s° |
| désitalianisés | /dezitaljanize/ | participe, passe_simple, pluriel, masculin | de.zi.ta.lja.ni.ze | dé.si.ta.lia.ni.sés° |