coucouler

VER — masculin

/kukule/

Syllabes : ku.ku.le Orthocode : cou.cou.ler

Fréquence

0.0 composite /M
0.0 Frantext
0.0 FrWaC

Fréquences par million de mots. Composite = moyenne géométrique des sources disponibles. En savoir plus

Définitions

  1. 1. Coucouer.
    Les coucous suisses qui logeaient dans les poutres de l’étable, réveillés par le bruit, coucoulèrent sur un ton plaintif. — (Daniel Nayeri, Duel à Toy Farm, dans Brigade des crimes imaginaires et autres histoires fantastiques et déglinguées, traduit de l’anglais par Valérie Le Plouhinec, Hélium, 2008, page 101)
    Les ronflements des deux braves épuisés couvrirent une fois encore le cri de l'alouette qui turlute, […], de la corneille qui corbine, du coucou qui coucoule, de la gelinotte qui glousse, de la marmotte qui siffle, et bien d'autres bruissements d'animaux qu'il serait une fois encore trop long d'énumérer ici...

Étymologie

De l’onomatopée coucou.

Synonymes

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
coucoula /kukula/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ku.ku.la cou.cou.la
coucoulai /kukulɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ku.ku.lɛ cou.cou.lai
coucoulaient /kukulɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ku.ku.lɛ cou.cou.laie°n°t°
coucoulais /kukulɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ku.ku.lɛ cou.cou.lais°
coucoulais /kukulɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ku.ku.lɛ cou.cou.lais°
coucoulait /kukulɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ku.ku.lɛ cou.cou.lait°
coucoulant /kukulɑ̃/ participe, present ku.ku.lɑ̃ cou.cou.lant°
coucoulas /kukula/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ku.ku.la cou.cou.las°
coucoulasse /kukulas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ku.ku.las cou.cou.lasse°
coucoulassent /kukulas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ku.ku.las cou.cou.lasse°n°t°
coucoulasses /kukulas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ku.ku.las cou.cou.lasse°s°
coucoulassiez /kukulasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ku.ku.la.sje cou.cou.la.ssiez
coucoulassions /kukulasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ku.ku.la.sjɔ̃ cou.cou.la.ssions°
coucoule /kukul/ indicatif, present, 1e pers., singulier ku.kul cou.coule°
coucoule /kukul/ indicatif, present, 3e pers., singulier ku.kul cou.coule°
coucoule /kukul/ imperatif, present, 2e pers., singulier ku.kul cou.coule°
coucoule /kukul/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ku.kul cou.coule°
coucoule /kukul/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ku.kul cou.coule°
coucoulent /kukul/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ku.kul cou.coule°n°t°
coucoulent /kukul/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ku.kul cou.coule°n°t°
coucouler /kukule/ infinitif ku.ku.le cou.cou.ler
coucoulera /kukuləʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ku.ku.lə.ʁa cou.cou.le.ra
coucoulerai /kukuləʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ku.ku.lə.ʁɛ cou.cou.le.rai
coucouleraient /kukuləʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ku.ku.lə.ʁɛ cou.cou.le.raie°n°t°
coucoulerais /kukuləʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ku.ku.lə.ʁɛ cou.cou.le.rais°
coucoulerais /kukuləʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ku.ku.lə.ʁɛ cou.cou.le.rais°
coucoulerait /kukuləʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ku.ku.lə.ʁɛ cou.cou.le.rait°
coucouleras /kukuləʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ku.ku.lə.ʁa cou.cou.le.ras°
coucoulerez /kukuləʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ku.ku.lə.ʁe cou.cou.le.rez
coucouleriez /kukuləʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ku.ku.lə.ʁje cou.cou.le.riez
coucoulerions /kukuləʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ku.ku.lə.ʁjɔ̃ cou.cou.le.rions°
coucoulerons /kukuləʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ku.ku.lə.ʁɔ̃ cou.cou.le.rons°
coucouleront /kukuləʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ku.ku.lə.ʁɔ̃ cou.cou.le.ront°
coucoules /kukul/ indicatif, present, 2e pers., singulier ku.kul cou.coule°s°
coucoules /kukul/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ku.kul cou.coule°s°
coucoulez /kukule/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ku.ku.le cou.cou.lez
coucoulez /kukule/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ku.ku.le cou.cou.lez
coucouliez /kukulje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ku.ku.lje cou.cou.liez
coucouliez /kukulje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ku.ku.lje cou.cou.liez
coucoulions /kukuljɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ku.ku.ljɔ̃ cou.cou.lions°
coucoulions /kukuljɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ku.ku.ljɔ̃ cou.cou.lions°
coucoulons /kukulɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ku.ku.lɔ̃ cou.cou.lons°
coucoulons /kukulɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ku.ku.lɔ̃ cou.cou.lons°
coucoulâmes /kukulam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ku.ku.lam cou.cou.lâme°s°
coucoulât /kukula/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ku.ku.la cou.cou.lât°
coucoulâtes /kukulat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ku.ku.lat cou.cou.lâte°s°
coucoulèrent /kukulɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ku.ku.lɛʁ cou.cou.lère°n°t°
coucoulé /kukule/ participe, passe_simple, singulier, masculin ku.ku.le cou.cou.lé