surarticuler

VER — épicène

/syʁaʁtikyle/

Syllabes : sy.ʁaʁ.ti.ky.le Orthocode : su.rar.ti.cu.ler

Définitions

  1. 1. Faire des efforts pour bien articuler, articuler mieux que la normale.

Étymologie

De articuler, avec le préfixe sur-.

Dérivés

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
surarticula /syʁaʁtikyla/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.la su.rar.ti.cu.la
surarticulai /syʁaʁtikylɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lɛ su.rar.ti.cu.lai
surarticulaient /syʁaʁtikylɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lɛ su.rar.ti.cu.laie°n°t°
surarticulais /syʁaʁtikylɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lɛ su.rar.ti.cu.lais°
surarticulais /syʁaʁtikylɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lɛ su.rar.ti.cu.lais°
surarticulait /syʁaʁtikylɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lɛ su.rar.ti.cu.lait°
surarticulant /syʁaʁtikylɑ̃/ participe, present sy.ʁaʁ.ti.ky.lɑ̃ su.rar.ti.cu.lant°
surarticulas /syʁaʁtikyla/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.la su.rar.ti.cu.las°
surarticulasse /syʁaʁtikylas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.las su.rar.ti.cu.lasse°
surarticulassent /syʁaʁtikylas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.las su.rar.ti.cu.lasse°n°t°
surarticulasses /syʁaʁtikylas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.las su.rar.ti.cu.lasse°s°
surarticulassiez /syʁaʁtikylasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.la.sje su.rar.ti.cu.la.ssiez
surarticulassions /syʁaʁtikylasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.la.sjɔ̃ su.rar.ti.cu.la.ssions°
surarticule /syʁaʁtikyl/ indicatif, present, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°
surarticule /syʁaʁtikyl/ indicatif, present, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°
surarticule /syʁaʁtikyl/ imperatif, present, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°
surarticule /syʁaʁtikyl/ subjonctif, present, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°
surarticule /syʁaʁtikyl/ subjonctif, present, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°
surarticulent /syʁaʁtikyl/ indicatif, present, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°n°t°
surarticulent /syʁaʁtikyl/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°n°t°
surarticuler /syʁaʁtikyle/ infinitif sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.ler
surarticulera /syʁaʁtikyləʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁa su.rar.ti.cu.le.ra
surarticulerai /syʁaʁtikyləʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɛ su.rar.ti.cu.le.rai
surarticuleraient /syʁaʁtikyləʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɛ su.rar.ti.cu.le.raie°n°t°
surarticulerais /syʁaʁtikyləʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɛ su.rar.ti.cu.le.rais°
surarticulerais /syʁaʁtikyləʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɛ su.rar.ti.cu.le.rais°
surarticulerait /syʁaʁtikyləʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɛ su.rar.ti.cu.le.rait°
surarticuleras /syʁaʁtikyləʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁa su.rar.ti.cu.le.ras°
surarticulerez /syʁaʁtikyləʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁe su.rar.ti.cu.le.rez
surarticuleriez /syʁaʁtikyləʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁje su.rar.ti.cu.le.riez
surarticulerions /syʁaʁtikyləʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁjɔ̃ su.rar.ti.cu.le.rions°
surarticulerons /syʁaʁtikyləʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɔ̃ su.rar.ti.cu.le.rons°
surarticuleront /syʁaʁtikyləʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lə.ʁɔ̃ su.rar.ti.cu.le.ront°
surarticules /syʁaʁtikyl/ indicatif, present, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°s°
surarticules /syʁaʁtikyl/ subjonctif, present, 2e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.kyl su.rar.ti.cule°s°
surarticulez /syʁaʁtikyle/ indicatif, present, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.lez
surarticulez /syʁaʁtikyle/ imperatif, present, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.lez
surarticuliez /syʁaʁtikylje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lje su.rar.ti.cu.liez
surarticuliez /syʁaʁtikylje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lje su.rar.ti.cu.liez
surarticulions /syʁaʁtikyljɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.ljɔ̃ su.rar.ti.cu.lions°
surarticulions /syʁaʁtikyljɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.ljɔ̃ su.rar.ti.cu.lions°
surarticulons /syʁaʁtikylɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lɔ̃ su.rar.ti.cu.lons°
surarticulons /syʁaʁtikylɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lɔ̃ su.rar.ti.cu.lons°
surarticulâmes /syʁaʁtikylam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lam su.rar.ti.cu.lâme°s°
surarticulât /syʁaʁtikyla/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier sy.ʁaʁ.ti.ky.la su.rar.ti.cu.lât°
surarticulâtes /syʁaʁtikylat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lat su.rar.ti.cu.lâte°s°
surarticulèrent /syʁaʁtikylɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel sy.ʁaʁ.ti.ky.lɛʁ su.rar.ti.cu.lère°n°t°
surarticulé /syʁaʁtikyle/ participe, passe_simple, singulier, masculin sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.lé
surarticulée /syʁaʁtikyle/ participe, passe_simple, singulier, feminin sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.lée°
surarticulées /syʁaʁtikyle/ participe, passe_simple, pluriel, feminin sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.lée°s°
surarticulés /syʁaʁtikyle/ participe, passe_simple, pluriel, masculin sy.ʁaʁ.ti.ky.le su.rar.ti.cu.lés°