VER:pron — épicène
/ʁevanwiʁ/
Syllabes : ʁe.va.nwiʁ
Orthocode : ré.va.nouir
Définitions
-
1.
S’évanouir à nouveau.
Je vais me révanouir, je me révanouis.Non, que j'y dis, la balle, je peux pas te la montrer : c'est plein de sang ;une supposition que tu la verrais, ça pourrait te révanouir.
Étymologie
De évanouir, avec le préfixe re-.
Synonymes
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| (se) révanoui | /ʁevanwi/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | ʁe.va.nwi | ré.va.noui |
| (se) révanouie | /ʁevanwi/ | participe, passe_simple, singulier, feminin | ʁe.va.nwi | ré.va.nouie° |
| (se) révanouies | /ʁevanwi/ | participe, passe_simple, pluriel, feminin | ʁe.va.nwi | ré.va.nouie°s° |
| (se) révanouir | /ʁevanwiʁ/ | infinitif | ʁe.va.nwiʁ | ré.va.nouir |
| (se) révanouira | /ʁevanwiʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwi.ʁa | ré.va.noui.ra |
| (me) révanouirai | /ʁevanwiʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwi.ʁɛ | ré.va.noui.rai |
| (se) révanouiraient | /ʁevanwiʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.ʁɛ | ré.va.noui.raie°n°t° |
| (me) révanouirais | /ʁevanwiʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwi.ʁɛ | ré.va.noui.rais° |
| (te) révanouirais | /ʁevanwiʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwi.ʁɛ | ré.va.noui.rais° |
| (se) révanouirait | /ʁevanwiʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwi.ʁɛ | ré.va.noui.rait° |
| (te) révanouiras | /ʁevanwiʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwi.ʁa | ré.va.noui.ras° |
| (se) révanouirent | /ʁevanwiʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwiʁ | ré.va.nouire°n°t° |
| (vous) révanouirez | /ʁevanwiʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.ʁe | ré.va.noui.rez |
| (vous) révanouiriez | /ʁevanwiʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.ʁje | ré.va.noui.riez |
| (nous) révanouirions | /ʁevanwiʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.ʁjɔ̃ | ré.va.noui.rions° |
| (nous) révanouirons | /ʁevanwiʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.ʁɔ̃ | ré.va.noui.rons° |
| (se) révanouiront | /ʁevanwiʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.ʁɔ̃ | ré.va.noui.ront° |
| (me) révanouis | /ʁevanwi/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouis° |
| (te) révanouis | /ʁevanwi/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouis° |
| (me) révanouis | /ʁevanwi/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouis° |
| (te) révanouis | /ʁevanwi/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouis° |
| (te) révanouis | /ʁevanwi/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouis° |
| (se) révanouis | /ʁevanwi/ | participe, passe_simple, pluriel, masculin | ʁe.va.nwi | ré.va.nouis° |
| (se) révanouissaient | /ʁevanwisɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sɛ | ré.va.noui.ssaie°n°t° |
| (me) révanouissais | /ʁevanwisɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwi.sɛ | ré.va.noui.ssais° |
| (te) révanouissais | /ʁevanwisɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwi.sɛ | ré.va.noui.ssais° |
| (se) révanouissait | /ʁevanwisɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwi.sɛ | ré.va.noui.ssait° |
| (se) révanouissant | /ʁevanwisɑ̃/ | participe, present | ʁe.va.nwi.sɑ̃ | ré.va.noui.ssant° |
| (me) révanouisse | /ʁevanwis/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse° |
| (me) révanouisse | /ʁevanwis/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse° |
| (se) révanouisse | /ʁevanwis/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse° |
| (se) révanouissent | /ʁevanwis/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse°n°t° |
| (se) révanouissent | /ʁevanwis/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse°n°t° |
| (se) révanouissent | /ʁevanwis/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse°n°t° |
| (te) révanouisses | /ʁevanwis/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse°s° |
| (te) révanouisses | /ʁevanwis/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | ʁe.va.nwis | ré.va.nouisse°s° |
| (vous) révanouissez | /ʁevanwise/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.se | ré.va.noui.ssez |
| (vous) révanouissez | /ʁevanwise/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.se | ré.va.noui.ssez |
| (vous) révanouissiez | /ʁevanwisje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sje | ré.va.noui.ssiez |
| (vous) révanouissiez | /ʁevanwisje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sje | ré.va.noui.ssiez |
| (vous) révanouissiez | /ʁevanwisje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sje | ré.va.noui.ssiez |
| (nous) révanouissions | /ʁevanwisjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sjɔ̃ | ré.va.noui.ssions° |
| (nous) révanouissions | /ʁevanwisjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sjɔ̃ | ré.va.noui.ssions° |
| (nous) révanouissions | /ʁevanwisjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sjɔ̃ | ré.va.noui.ssions° |
| (nous) révanouissons | /ʁevanwisɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sɔ̃ | ré.va.noui.ssons° |
| (nous) révanouissons | /ʁevanwisɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwi.sɔ̃ | ré.va.noui.ssons° |
| (se) révanouit | /ʁevanwi/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouit° |
| (se) révanouit | /ʁevanwi/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouit° |
| (nous) révanouîmes | /ʁevanwim/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | ʁe.va.nwim | ré.va.nouîme°s° |
| (se) révanouît | /ʁevanwi/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | ʁe.va.nwi | ré.va.nouît° |
| (vous) révanouîtes | /ʁevanwit/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | ʁe.va.nwit | ré.va.nouîte°s° |