réantagoniser

VER — épicène

/ʁeɑ̃taɡonize/

Syllabes : ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze Orthocode : ré.an.ta.go.ni.ser

Définitions

  1. 1. Antagoniser à nouveau.
    Mécaniquement, cette survie ne peut que "réantagoniser" Moscou, alors qu'il y a fort à parier que le Kremlin ne le souhaite pas vraiment.

Étymologie

De antagoniser, avec le préfixe ré-.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
réantagonisa /ʁeɑ̃taɡoniza/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.za ré.an.ta.go.ni.sa
réantagonisai /ʁeɑ̃taɡonizɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɛ ré.an.ta.go.ni.sai
réantagonisaient /ʁeɑ̃taɡonizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɛ ré.an.ta.go.ni.saie°n°t°
réantagonisais /ʁeɑ̃taɡonizɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɛ ré.an.ta.go.ni.sais°
réantagonisais /ʁeɑ̃taɡonizɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɛ ré.an.ta.go.ni.sais°
réantagonisait /ʁeɑ̃taɡonizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɛ ré.an.ta.go.ni.sait°
réantagonisant /ʁeɑ̃taɡonizɑ̃/ participe, present ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɑ̃ ré.an.ta.go.ni.sant°
réantagonisas /ʁeɑ̃taɡoniza/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.za ré.an.ta.go.ni.sas°
réantagonisasse /ʁeɑ̃taɡonizas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zas ré.an.ta.go.ni.sasse°
réantagonisassent /ʁeɑ̃taɡonizas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zas ré.an.ta.go.ni.sasse°n°t°
réantagonisasses /ʁeɑ̃taɡonizas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zas ré.an.ta.go.ni.sasse°s°
réantagonisassiez /ʁeɑ̃taɡonizasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.za.sje ré.an.ta.go.ni.sa.ssiez
réantagonisassions /ʁeɑ̃taɡonizasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.za.sjɔ̃ ré.an.ta.go.ni.sa.ssions°
réantagonise /ʁeɑ̃taɡoniz/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°
réantagonise /ʁeɑ̃taɡoniz/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°
réantagonise /ʁeɑ̃taɡoniz/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°
réantagonise /ʁeɑ̃taɡoniz/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°
réantagonise /ʁeɑ̃taɡoniz/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°
réantagonisent /ʁeɑ̃taɡoniz/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°n°t°
réantagonisent /ʁeɑ̃taɡoniz/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°n°t°
réantagoniser /ʁeɑ̃taɡonize/ infinitif ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.ser
réantagonisera /ʁeɑ̃taɡonizəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁa ré.an.ta.go.ni.se.ra
réantagoniserai /ʁeɑ̃taɡonizəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɛ ré.an.ta.go.ni.se.rai
réantagoniseraient /ʁeɑ̃taɡonizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɛ ré.an.ta.go.ni.se.raie°n°t°
réantagoniserais /ʁeɑ̃taɡonizəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɛ ré.an.ta.go.ni.se.rais°
réantagoniserais /ʁeɑ̃taɡonizəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɛ ré.an.ta.go.ni.se.rais°
réantagoniserait /ʁeɑ̃taɡonizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɛ ré.an.ta.go.ni.se.rait°
réantagoniseras /ʁeɑ̃taɡonizəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁa ré.an.ta.go.ni.se.ras°
réantagoniserez /ʁeɑ̃taɡonizəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁe ré.an.ta.go.ni.se.rez
réantagoniseriez /ʁeɑ̃taɡonizəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁje ré.an.ta.go.ni.se.riez
réantagoniserions /ʁeɑ̃taɡonizəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁjɔ̃ ré.an.ta.go.ni.se.rions°
réantagoniserons /ʁeɑ̃taɡonizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɔ̃ ré.an.ta.go.ni.se.rons°
réantagoniseront /ʁeɑ̃taɡonizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zə.ʁɔ̃ ré.an.ta.go.ni.se.ront°
réantagonises /ʁeɑ̃taɡoniz/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°s°
réantagonises /ʁeɑ̃taɡoniz/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.niz ré.an.ta.go.nise°s°
réantagonisez /ʁeɑ̃taɡonize/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.sez
réantagonisez /ʁeɑ̃taɡonize/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.sez
réantagonisiez /ʁeɑ̃taɡonizje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zje ré.an.ta.go.ni.siez
réantagonisiez /ʁeɑ̃taɡonizje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zje ré.an.ta.go.ni.siez
réantagonisions /ʁeɑ̃taɡonizjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zjɔ̃ ré.an.ta.go.ni.sions°
réantagonisions /ʁeɑ̃taɡonizjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zjɔ̃ ré.an.ta.go.ni.sions°
réantagonisons /ʁeɑ̃taɡonizɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɔ̃ ré.an.ta.go.ni.sons°
réantagonisons /ʁeɑ̃taɡonizɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɔ̃ ré.an.ta.go.ni.sons°
réantagonisâmes /ʁeɑ̃taɡonizam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zam ré.an.ta.go.ni.sâme°s°
réantagonisât /ʁeɑ̃taɡoniza/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.za ré.an.ta.go.ni.sât°
réantagonisâtes /ʁeɑ̃taɡonizat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zat ré.an.ta.go.ni.sâte°s°
réantagonisèrent /ʁeɑ̃taɡonizɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.zɛʁ ré.an.ta.go.ni.sère°n°t°
réantagonisé /ʁeɑ̃taɡonize/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.sé
réantagonisée /ʁeɑ̃taɡonize/ participe, passe_simple, singulier, feminin ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.sée°
réantagonisées /ʁeɑ̃taɡonize/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.sée°s°
réantagonisés /ʁeɑ̃taɡonize/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ʁe.ɑ̃.ta.ɡo.ni.ze ré.an.ta.go.ni.sés°