returlutter

VER — masculin

/ʁətyʁlyte/

Syllabes : ʁə.tyʁ.ly.te Orthocode : re.tur.lu.tter

Définitions

  1. 1. Turlutter à nouveau.
    La trouille au cul les bureaucrades se réconcilient et dans un unanimisme dont nous connaissons bien les sources, pour prévenir les joyeux troubles qu'ils voudraient encore maitriser, les voici qui se returluttent à qui mieux-mieux!

Étymologie

De turlutter, avec le préfixe re-.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
returlutta /ʁətyʁlyta/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.ta re.tur.lu.tta
returluttai /ʁətyʁlytɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tɛ re.tur.lu.ttai
returluttaient /ʁətyʁlytɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tɛ re.tur.lu.ttaie°n°t°
returluttais /ʁətyʁlytɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tɛ re.tur.lu.ttais°
returluttais /ʁətyʁlytɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tɛ re.tur.lu.ttais°
returluttait /ʁətyʁlytɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tɛ re.tur.lu.ttait°
returluttant /ʁətyʁlytɑ̃/ participe, present ʁə.tyʁ.ly.tɑ̃ re.tur.lu.ttant°
returluttas /ʁətyʁlyta/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.ta re.tur.lu.ttas°
returluttasse /ʁətyʁlytas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tas re.tur.lu.ttasse°
returluttassent /ʁətyʁlytas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tas re.tur.lu.ttasse°n°t°
returluttasses /ʁətyʁlytas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tas re.tur.lu.ttasse°s°
returluttassiez /ʁətyʁlytasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.ta.sje re.tur.lu.tta.ssiez
returluttassions /ʁətyʁlytasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.ta.sjɔ̃ re.tur.lu.tta.ssions°
returlutte /ʁətyʁlyt/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°
returlutte /ʁətyʁlyt/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°
returlutte /ʁətyʁlyt/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°
returlutte /ʁətyʁlyt/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°
returlutte /ʁətyʁlyt/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°
returluttent /ʁətyʁlyt/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°n°t°
returluttent /ʁətyʁlyt/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°n°t°
returlutter /ʁətyʁlyte/ infinitif ʁə.tyʁ.ly.te re.tur.lu.tter
returluttera /ʁətyʁlytəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁa re.tur.lu.tte.ra
returlutterai /ʁətyʁlytʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tʁɛ re.tur.lu.tte°rai
returlutteraient /ʁətyʁlytəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁɛ re.tur.lu.tte.raie°n°t°
returlutterais /ʁətyʁlytəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁɛ re.tur.lu.tte.rais°
returlutterais /ʁətyʁlytəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁɛ re.tur.lu.tte.rais°
returlutterait /ʁətyʁlytəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁɛ re.tur.lu.tte.rait°
returlutteras /ʁətyʁlytəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁa re.tur.lu.tte.ras°
returlutterez /ʁətyʁlytəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁe re.tur.lu.tte.rez
returlutteriez /ʁətyʁlytəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁje re.tur.lu.tte.riez
returlutterions /ʁətyʁlytəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁjɔ̃ re.tur.lu.tte.rions°
returlutterons /ʁətyʁlytəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁɔ̃ re.tur.lu.tte.rons°
returlutteront /ʁətyʁlytəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tə.ʁɔ̃ re.tur.lu.tte.ront°
returluttes /ʁətyʁlyt/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°s°
returluttes /ʁətyʁlyt/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁə.tyʁ.lyt re.tur.lutte°s°
returluttez /ʁətyʁlyte/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.te re.tur.lu.ttez
returluttez /ʁətyʁlyte/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.te re.tur.lu.ttez
returluttiez /ʁətyʁlytje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tje re.tur.lu.ttiez
returluttiez /ʁətyʁlytje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tje re.tur.lu.ttiez
returluttions /ʁətyʁlytjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tjɔ̃ re.tur.lu.ttions°
returluttions /ʁətyʁlytjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tjɔ̃ re.tur.lu.ttions°
returluttons /ʁətyʁlytɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tɔ̃ re.tur.lu.ttons°
returluttons /ʁətyʁlytɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tɔ̃ re.tur.lu.ttons°
returluttâmes /ʁətyʁlytam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tam re.tur.lu.ttâme°s°
returluttât /ʁətyʁlyta/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.tyʁ.ly.ta re.tur.lu.ttât°
returluttâtes /ʁətyʁlytat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tat re.tur.lu.ttâte°s°
returluttèrent /ʁətyʁlytɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁə.tyʁ.ly.tɛʁ re.tur.lu.ttère°n°t°
returlutté /ʁətyʁlyte/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁə.tyʁ.ly.te re.tur.lu.tté