VER — épicène
/ʁəʁatyʁe/
Syllabes : ʁə.ʁa.ty.ʁe
Orthocode : re.ra.tu.rer
Définitions
-
1.
Raturer à nouveau.
J'ai donc commencé à écrire, écrire puis raturer, réécrire, reraturer... pour arriver à me rendre compte que... n'était pas écrivain qui le voulait.
Étymologie
De raturer, avec le préfixe re-.
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| reratura | /ʁəʁatyʁa/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁa | re.ra.tu.ra |
| reraturai | /ʁəʁatyʁɛ/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁɛ | re.ra.tu.rai |
| reraturaient | /ʁəʁatyʁɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁɛ | re.ra.tu.raie°n°t° |
| reraturais | /ʁəʁatyʁɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁɛ | re.ra.tu.rais° |
| reraturais | /ʁəʁatyʁɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁɛ | re.ra.tu.rais° |
| reraturait | /ʁəʁatyʁɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁɛ | re.ra.tu.rait° |
| reraturant | /ʁəʁatyʁɑ̃/ | participe, present | ʁə.ʁa.ty.ʁɑ̃ | re.ra.tu.rant° |
| reraturas | /ʁəʁatyʁa/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁa | re.ra.tu.ras° |
| reraturasse | /ʁəʁatyʁas/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁas | re.ra.tu.rasse° |
| reraturassent | /ʁəʁatyʁas/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁas | re.ra.tu.rasse°n°t° |
| reraturasses | /ʁəʁatyʁas/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁas | re.ra.tu.rasse°s° |
| reraturassiez | /ʁəʁatyʁasje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁa.sje | re.ra.tu.ra.ssiez |
| reraturassions | /ʁəʁatyʁasjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁa.sjɔ̃ | re.ra.tu.ra.ssions° |
| rerature | /ʁəʁatyʁ/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture° |
| rerature | /ʁəʁatyʁ/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture° |
| rerature | /ʁəʁatyʁ/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture° |
| rerature | /ʁəʁatyʁ/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture° |
| rerature | /ʁəʁatyʁ/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture° |
| reraturent | /ʁəʁatyʁ/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture°n°t° |
| reraturent | /ʁəʁatyʁ/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture°n°t° |
| reraturer | /ʁəʁatyʁe/ | infinitif | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.rer |
| reraturera | /ʁəʁatyʁəʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁa | re.ra.tu.re.ra |
| reraturerai | /ʁəʁatyʁəʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɛ | re.ra.tu.re.rai |
| reratureraient | /ʁəʁatyʁəʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɛ | re.ra.tu.re.raie°n°t° |
| reraturerais | /ʁəʁatyʁəʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɛ | re.ra.tu.re.rais° |
| reraturerais | /ʁəʁatyʁəʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɛ | re.ra.tu.re.rais° |
| reraturerait | /ʁəʁatyʁəʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɛ | re.ra.tu.re.rait° |
| reratureras | /ʁəʁatyʁəʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁa | re.ra.tu.re.ras° |
| reraturerez | /ʁəʁatyʁəʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁe | re.ra.tu.re.rez |
| reratureriez | /ʁəʁatyʁəʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁje | re.ra.tu.re.riez |
| reraturerions | /ʁəʁatyʁəʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁjɔ̃ | re.ra.tu.re.rions° |
| reraturerons | /ʁəʁatyʁəʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɔ̃ | re.ra.tu.re.rons° |
| reratureront | /ʁəʁatyʁəʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁə.ʁɔ̃ | re.ra.tu.re.ront° |
| reratures | /ʁəʁatyʁ/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture°s° |
| reratures | /ʁəʁatyʁ/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | ʁə.ʁa.tyʁ | re.ra.ture°s° |
| reraturez | /ʁəʁatyʁe/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.rez |
| reraturez | /ʁəʁatyʁe/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.rez |
| reraturiez | /ʁəʁatyʁje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁje | re.ra.tu.riez |
| reraturiez | /ʁəʁatyʁje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁje | re.ra.tu.riez |
| reraturions | /ʁəʁatyʁjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁjɔ̃ | re.ra.tu.rions° |
| reraturions | /ʁəʁatyʁjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁjɔ̃ | re.ra.tu.rions° |
| reraturons | /ʁəʁatyʁɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁɔ̃ | re.ra.tu.rons° |
| reraturons | /ʁəʁatyʁɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁɔ̃ | re.ra.tu.rons° |
| reraturâmes | /ʁəʁatyʁam/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁam | re.ra.tu.râme°s° |
| reraturât | /ʁəʁatyʁa/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | ʁə.ʁa.ty.ʁa | re.ra.tu.rât° |
| reraturâtes | /ʁəʁatyʁat/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁat | re.ra.tu.râte°s° |
| reraturèrent | /ʁəʁatyʁɛʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | ʁə.ʁa.ty.ʁɛʁ | re.ra.tu.rère°n°t° |
| reraturé | /ʁəʁatyʁe/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.ré |
| reraturée | /ʁəʁatyʁe/ | participe, passe_simple, singulier, feminin | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.rée° |
| reraturées | /ʁəʁatyʁe/ | participe, passe_simple, pluriel, feminin | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.rée°s° |
| reraturés | /ʁəʁatyʁe/ | participe, passe_simple, pluriel, masculin | ʁə.ʁa.ty.ʁe | re.ra.tu.rés° |