rehistoriser

VER — épicène

/ʁəistoʁize/

Syllabes : ʁə.is.to.ʁi.ze Orthocode : re.h°is.to.ri.ser

Définitions

  1. 1. Historiser à nouveau.
    Comme Curtius, Auerbach se préoccupa de sauver l'héritage culturel menacé ; alors que chez le premier cet héritage se présentait sous la forme transhistorique de biens culturels exemplaires, Auerbach, en revanche, tâchait à la fois de rehistoriser les faits littéraires et de les considérer dans une perspective contemporaine sans pour autant adhérer à un modèle téléologique de l'histoire.

Étymologie

De historiser, avec le préfixe re-.

Dérivés

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
rehistorisa /ʁəistoʁiza/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.za re.h°is.to.ri.sa
rehistorisai /ʁəistoʁizɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zɛ re.h°is.to.ri.sai
rehistorisaient /ʁəistoʁizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zɛ re.h°is.to.ri.saie°n°t°
rehistorisais /ʁəistoʁizɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zɛ re.h°is.to.ri.sais°
rehistorisais /ʁəistoʁizɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zɛ re.h°is.to.ri.sais°
rehistorisait /ʁəistoʁizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zɛ re.h°is.to.ri.sait°
rehistorisant /ʁəistoʁizɑ̃/ participe, present ʁə.is.to.ʁi.zɑ̃ re.h°is.to.ri.sant°
rehistorisas /ʁəistoʁiza/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.za re.h°is.to.ri.sas°
rehistorisasse /ʁəistoʁizas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zas re.h°is.to.ri.sasse°
rehistorisassent /ʁəistoʁizas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zas re.h°is.to.ri.sasse°n°t°
rehistorisasses /ʁəistoʁizas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zas re.h°is.to.ri.sasse°s°
rehistorisassiez /ʁəistoʁizasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.za.sje re.h°is.to.ri.sa.ssiez
rehistorisassions /ʁəistoʁizasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.za.sjɔ̃ re.h°is.to.ri.sa.ssions°
rehistorise /ʁəistoʁiz/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°
rehistorise /ʁəistoʁiz/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°
rehistorise /ʁəistoʁiz/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°
rehistorise /ʁəistoʁiz/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°
rehistorise /ʁəistoʁiz/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°
rehistorisent /ʁəistoʁiz/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°n°t°
rehistorisent /ʁəistoʁiz/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°n°t°
rehistoriser /ʁəistoʁize/ infinitif ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.ser
rehistorisera /ʁəistoʁizəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁa re.h°is.to.ri.se.ra
rehistoriserai /ʁəistoʁizəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɛ re.h°is.to.ri.se.rai
rehistoriseraient /ʁəistoʁizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɛ re.h°is.to.ri.se.raie°n°t°
rehistoriserais /ʁəistoʁizəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɛ re.h°is.to.ri.se.rais°
rehistoriserais /ʁəistoʁizəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɛ re.h°is.to.ri.se.rais°
rehistoriserait /ʁəistoʁizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɛ re.h°is.to.ri.se.rait°
rehistoriseras /ʁəistoʁizəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁa re.h°is.to.ri.se.ras°
rehistoriserez /ʁəistoʁizəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁe re.h°is.to.ri.se.rez
rehistoriseriez /ʁəistoʁizəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁje re.h°is.to.ri.se.riez
rehistoriserions /ʁəistoʁizəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁjɔ̃ re.h°is.to.ri.se.rions°
rehistoriserons /ʁəistoʁizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɔ̃ re.h°is.to.ri.se.rons°
rehistoriseront /ʁəistoʁizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zə.ʁɔ̃ re.h°is.to.ri.se.ront°
rehistorises /ʁəistoʁiz/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°s°
rehistorises /ʁəistoʁiz/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁə.is.to.ʁiz re.h°is.to.rise°s°
rehistorisez /ʁəistoʁize/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.sez
rehistorisez /ʁəistoʁize/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.sez
rehistorisiez /ʁəistoʁizje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zje re.h°is.to.ri.siez
rehistorisiez /ʁəistoʁizje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zje re.h°is.to.ri.siez
rehistorisions /ʁəistoʁizjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zjɔ̃ re.h°is.to.ri.sions°
rehistorisions /ʁəistoʁizjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zjɔ̃ re.h°is.to.ri.sions°
rehistorisons /ʁəistoʁizɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zɔ̃ re.h°is.to.ri.sons°
rehistorisons /ʁəistoʁizɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zɔ̃ re.h°is.to.ri.sons°
rehistorisâmes /ʁəistoʁizam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zam re.h°is.to.ri.sâme°s°
rehistorisât /ʁəistoʁiza/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.is.to.ʁi.za re.h°is.to.ri.sât°
rehistorisâtes /ʁəistoʁizat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zat re.h°is.to.ri.sâte°s°
rehistorisèrent /ʁəistoʁizɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁə.is.to.ʁi.zɛʁ re.h°is.to.ri.sère°n°t°
rehistorisé /ʁəistoʁize/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.sé
rehistorisée /ʁəistoʁize/ participe, passe_simple, singulier, feminin ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.sée°
rehistorisées /ʁəistoʁize/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.sée°s°
rehistorisés /ʁəistoʁize/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ʁə.is.to.ʁi.ze re.h°is.to.ri.sés°