redisgracier

VER — épicène

/ʁədisɡʁasje/

Syllabes : ʁə.dis.ɡʁa.sje Orthocode : re.dis.gra.cier

Définitions

  1. 1. Disgracier à nouveau.

Étymologie

De disgracier, avec le préfixe re-.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
redisgracia /ʁədisɡʁasja/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sja re.dis.gra.cia
redisgraciai /ʁədisɡʁasjɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sjɛ re.dis.gra.ciai
redisgraciaient /ʁədisɡʁasjɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjɛ re.dis.gra.ciaie°n°t°
redisgraciais /ʁədisɡʁasjɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sjɛ re.dis.gra.ciais°
redisgraciais /ʁədisɡʁasjɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sjɛ re.dis.gra.ciais°
redisgraciait /ʁədisɡʁasjɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sjɛ re.dis.gra.ciait°
redisgraciant /ʁədisɡʁasjɑ̃/ participe, present ʁə.dis.ɡʁa.sjɑ̃ re.dis.gra.ciant°
redisgracias /ʁədisɡʁasja/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sja re.dis.gra.cias°
redisgraciasse /ʁədisɡʁasjas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sjas re.dis.gra.ciasse°
redisgraciassent /ʁədisɡʁasjas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjas re.dis.gra.ciasse°n°t°
redisgraciasses /ʁədisɡʁasjas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sjas re.dis.gra.ciasse°s°
redisgraciassiez /ʁədisɡʁasjasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sja.sje re.dis.gra.cia.ssiez
redisgraciassions /ʁədisɡʁasjasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sja.sjɔ̃ re.dis.gra.cia.ssions°
redisgracie /ʁədisɡʁasi/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°
redisgracie /ʁədisɡʁasi/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°
redisgracie /ʁədisɡʁasi/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°
redisgracie /ʁədisɡʁasi/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°
redisgracie /ʁədisɡʁasi/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°
redisgracient /ʁədisɡʁasi/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°n°t°
redisgracient /ʁədisɡʁasi/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°n°t°
redisgracier /ʁədisɡʁasje/ infinitif ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.cier
redisgraciera /ʁədisɡʁasiʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁa re.dis.gra.cie°.ra
redisgracierai /ʁədisɡʁasiʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɛ re.dis.gra.cie°.rai
redisgracieraient /ʁədisɡʁasiʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɛ re.dis.gra.cie°.raie°n°t°
redisgracierais /ʁədisɡʁasiʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɛ re.dis.gra.cie°.rais°
redisgracierais /ʁədisɡʁasiʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɛ re.dis.gra.cie°.rais°
redisgracierait /ʁədisɡʁasiʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɛ re.dis.gra.cie°.rait°
redisgracieras /ʁədisɡʁasiʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁa re.dis.gra.cie°.ras°
redisgracierez /ʁədisɡʁasiʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁe re.dis.gra.cie°.rez
redisgracieriez /ʁədisɡʁasiʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁje re.dis.gra.cie°.riez
redisgracierions /ʁədisɡʁasiʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁjɔ̃ re.dis.gra.cie°.rions°
redisgracierons /ʁədisɡʁasiʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɔ̃ re.dis.gra.cie°.rons°
redisgracieront /ʁədisɡʁasiʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.ʁɔ̃ re.dis.gra.cie°.ront°
redisgracies /ʁədisɡʁasi/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°s°
redisgracies /ʁədisɡʁasi/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.si re.dis.gra.cie°s°
redisgraciez /ʁədisɡʁasje/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.ciez
redisgraciez /ʁədisɡʁasje/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.ciez
redisgraciiez /ʁədisɡʁasije/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.je re.dis.gra.ci.iez
redisgraciiez /ʁədisɡʁasije/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.je re.dis.gra.ci.iez
redisgraciions /ʁədisɡʁasijɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.jɔ̃ re.dis.gra.ci.ions°
redisgraciions /ʁədisɡʁasijɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.si.jɔ̃ re.dis.gra.ci.ions°
redisgracions /ʁədisɡʁasjɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjɔ̃ re.dis.gra.cions°
redisgracions /ʁədisɡʁasjɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjɔ̃ re.dis.gra.cions°
redisgraciâmes /ʁədisɡʁasjam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjam re.dis.gra.ciâme°s°
redisgraciât /ʁədisɡʁasja/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.dis.ɡʁa.sja re.dis.gra.ciât°
redisgraciâtes /ʁədisɡʁasjat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjat re.dis.gra.ciâte°s°
redisgracièrent /ʁədisɡʁasjɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁə.dis.ɡʁa.sjɛʁ re.dis.gra.cière°n°t°
redisgracié /ʁədisɡʁasje/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.cié
redisgraciée /ʁədisɡʁasje/ participe, passe_simple, singulier, feminin ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.ciée°
redisgraciées /ʁədisɡʁasje/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.ciée°s°
redisgraciés /ʁədisɡʁasje/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ʁə.dis.ɡʁa.sje re.dis.gra.ciés°