recaricaturer

VER — épicène

/ʁəkaʁikatyʁe/

Syllabes : ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe Orthocode : re.ca.ri.ca.tu.rer

Définitions

  1. 1. Caricaturer à nouveau.
    Et puis quand EYEM demarre et que la t'entend:" Ce que love is avensentou " (je recaricature) tu te dis que la plupart ne comprenne pas un mot de placebo.

Étymologie

De caricaturer, avec le préfixe re-.

Dérivés

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
recaricatura /ʁəkaʁikatyʁa/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁa re.ca.ri.ca.tu.ra
recaricaturai /ʁəkaʁikatyʁɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.rai
recaricaturaient /ʁəkaʁikatyʁɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.raie°n°t°
recaricaturais /ʁəkaʁikatyʁɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.rais°
recaricaturais /ʁəkaʁikatyʁɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.rais°
recaricaturait /ʁəkaʁikatyʁɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.rait°
recaricaturant /ʁəkaʁikatyʁɑ̃/ participe, present ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɑ̃ re.ca.ri.ca.tu.rant°
recaricaturas /ʁəkaʁikatyʁa/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁa re.ca.ri.ca.tu.ras°
recaricaturasse /ʁəkaʁikatyʁas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁas re.ca.ri.ca.tu.rasse°
recaricaturassent /ʁəkaʁikatyʁas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁas re.ca.ri.ca.tu.rasse°n°t°
recaricaturasses /ʁəkaʁikatyʁas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁas re.ca.ri.ca.tu.rasse°s°
recaricaturassiez /ʁəkaʁikatyʁasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁa.sje re.ca.ri.ca.tu.ra.ssiez
recaricaturassions /ʁəkaʁikatyʁasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁa.sjɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.ra.ssions°
recaricature /ʁəkaʁikatyʁ/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°
recaricature /ʁəkaʁikatyʁ/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°
recaricature /ʁəkaʁikatyʁ/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°
recaricature /ʁəkaʁikatyʁ/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°
recaricature /ʁəkaʁikatyʁ/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°
recaricaturent /ʁəkaʁikatyʁ/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°n°t°
recaricaturent /ʁəkaʁikatyʁ/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°n°t°
recaricaturer /ʁəkaʁikatyʁe/ infinitif ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.rer
recaricaturera /ʁəkaʁikatyʁəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁa re.ca.ri.ca.tu.re.ra
recaricaturerai /ʁəkaʁikatyʁəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.re.rai
recaricatureraient /ʁəkaʁikatyʁəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.re.raie°n°t°
recaricaturerais /ʁəkaʁikatyʁəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.re.rais°
recaricaturerais /ʁəkaʁikatyʁəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.re.rais°
recaricaturerait /ʁəkaʁikatyʁəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɛ re.ca.ri.ca.tu.re.rait°
recaricatureras /ʁəkaʁikatyʁəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁa re.ca.ri.ca.tu.re.ras°
recaricaturerez /ʁəkaʁikatyʁəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁe re.ca.ri.ca.tu.re.rez
recaricatureriez /ʁəkaʁikatyʁəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁje re.ca.ri.ca.tu.re.riez
recaricaturerions /ʁəkaʁikatyʁəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁjɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.re.rions°
recaricaturerons /ʁəkaʁikatyʁəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.re.rons°
recaricatureront /ʁəkaʁikatyʁəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁə.ʁɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.re.ront°
recaricatures /ʁəkaʁikatyʁ/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°s°
recaricatures /ʁəkaʁikatyʁ/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.tyʁ re.ca.ri.ca.ture°s°
recaricaturez /ʁəkaʁikatyʁe/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.rez
recaricaturez /ʁəkaʁikatyʁe/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.rez
recaricaturiez /ʁəkaʁikatyʁje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁje re.ca.ri.ca.tu.riez
recaricaturiez /ʁəkaʁikatyʁje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁje re.ca.ri.ca.tu.riez
recaricaturions /ʁəkaʁikatyʁjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁjɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.rions°
recaricaturions /ʁəkaʁikatyʁjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁjɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.rions°
recaricaturons /ʁəkaʁikatyʁɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.rons°
recaricaturons /ʁəkaʁikatyʁɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɔ̃ re.ca.ri.ca.tu.rons°
recaricaturâmes /ʁəkaʁikatyʁam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁam re.ca.ri.ca.tu.râme°s°
recaricaturât /ʁəkaʁikatyʁa/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁa re.ca.ri.ca.tu.rât°
recaricaturâtes /ʁəkaʁikatyʁat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁat re.ca.ri.ca.tu.râte°s°
recaricaturèrent /ʁəkaʁikatyʁɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁɛʁ re.ca.ri.ca.tu.rère°n°t°
recaricaturé /ʁəkaʁikatyʁe/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.ré
recaricaturée /ʁəkaʁikatyʁe/ participe, passe_simple, singulier, feminin ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.rée°
recaricaturées /ʁəkaʁikatyʁe/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.rée°s°
recaricaturés /ʁəkaʁikatyʁe/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ʁə.ka.ʁi.ka.ty.ʁe re.ca.ri.ca.tu.rés°