ramortir

VER — épicène

/ʁamɔʁtiʁ/

Syllabes : ʁa.mɔʁ.tiʁ Orthocode : ra.mor.tir

Définitions

  1. 1. Définition manquante ou à compléter. (Ajouter)
    Dans le coin, là, je me suis aperçu qu'il y avait une craque. Ça s’est ramorti'' et ça n’a pas rebronché.

Étymologie

De amortir, avec le préfixe re-.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
ramorti /ʁamɔʁti/ participe, passe_simple, singulier, masculin ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.ti
ramortie /ʁamɔʁti/ participe, passe_simple, singulier, feminin ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tie°
ramorties /ʁamɔʁti/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tie°s°
ramortir /ʁamɔʁtiʁ/ infinitif ʁa.mɔʁ.tiʁ ra.mor.tir
ramortira /ʁamɔʁtiʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.ʁa ra.mor.ti.ra
ramortirai /ʁamɔʁtiʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.ʁɛ ra.mor.ti.rai
ramortiraient /ʁamɔʁtiʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.ʁɛ ra.mor.ti.raie°n°t°
ramortirais /ʁamɔʁtiʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.ʁɛ ra.mor.ti.rais°
ramortirais /ʁamɔʁtiʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.ʁɛ ra.mor.ti.rais°
ramortirait /ʁamɔʁtiʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.ʁɛ ra.mor.ti.rait°
ramortiras /ʁamɔʁtiʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.ʁa ra.mor.ti.ras°
ramortirent /ʁamɔʁtiʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.tiʁ ra.mor.tire°n°t°
ramortirez /ʁamɔʁtiʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.ʁe ra.mor.ti.rez
ramortiriez /ʁamɔʁtiʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.ʁje ra.mor.ti.riez
ramortirions /ʁamɔʁtiʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.ʁjɔ̃ ra.mor.ti.rions°
ramortirons /ʁamɔʁtiʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.ʁɔ̃ ra.mor.ti.rons°
ramortiront /ʁamɔʁtiʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.ʁɔ̃ ra.mor.ti.ront°
ramortis /ʁamɔʁti/ indicatif, present, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tis°
ramortis /ʁamɔʁti/ indicatif, present, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tis°
ramortis /ʁamɔʁti/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tis°
ramortis /ʁamɔʁti/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tis°
ramortis /ʁamɔʁti/ imperatif, present, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tis°
ramortis /ʁamɔʁti/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tis°
ramortissaient /ʁamɔʁtisɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sɛ ra.mor.ti.ssaie°n°t°
ramortissais /ʁamɔʁtisɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.sɛ ra.mor.ti.ssais°
ramortissais /ʁamɔʁtisɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.sɛ ra.mor.ti.ssais°
ramortissait /ʁamɔʁtisɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti.sɛ ra.mor.ti.ssait°
ramortissant /ʁamɔʁtisɑ̃/ participe, present ʁa.mɔʁ.ti.sɑ̃ ra.mor.ti.ssant°
ramortisse /ʁamɔʁtis/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°
ramortisse /ʁamɔʁtis/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°
ramortisse /ʁamɔʁtis/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°
ramortissent /ʁamɔʁtis/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°n°t°
ramortissent /ʁamɔʁtis/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°n°t°
ramortissent /ʁamɔʁtis/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°n°t°
ramortisses /ʁamɔʁtis/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°s°
ramortisses /ʁamɔʁtis/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ʁa.mɔʁ.tis ra.mor.tisse°s°
ramortissez /ʁamɔʁtise/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.se ra.mor.ti.ssez
ramortissez /ʁamɔʁtise/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.se ra.mor.ti.ssez
ramortissiez /ʁamɔʁtisje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sje ra.mor.ti.ssiez
ramortissiez /ʁamɔʁtisje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sje ra.mor.ti.ssiez
ramortissiez /ʁamɔʁtisje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sje ra.mor.ti.ssiez
ramortissions /ʁamɔʁtisjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sjɔ̃ ra.mor.ti.ssions°
ramortissions /ʁamɔʁtisjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sjɔ̃ ra.mor.ti.ssions°
ramortissions /ʁamɔʁtisjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sjɔ̃ ra.mor.ti.ssions°
ramortissons /ʁamɔʁtisɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sɔ̃ ra.mor.ti.ssons°
ramortissons /ʁamɔʁtisɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.ti.sɔ̃ ra.mor.ti.ssons°
ramortit /ʁamɔʁti/ indicatif, present, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tit°
ramortit /ʁamɔʁti/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tit°
ramortîmes /ʁamɔʁtim/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.tim ra.mor.tîme°s°
ramortît /ʁamɔʁti/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ʁa.mɔʁ.ti ra.mor.tît°
ramortîtes /ʁamɔʁtit/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ʁa.mɔʁ.tit ra.mor.tîte°s°