mononitrer

VER — épicène

/mononitʁe/

Syllabes : mo.no.ni.tʁe Orthocode : mo.no.ni.trer

Définitions

  1. 1. Transformer un composé chimique pour y faire apparaître un groupement (NO₂) unique.
    'On n'emploie que la moitié de l'agent de nitration nécessaire pour mononitrer; — (Comptes rendus hebdomadaires des séances de l'Académie des sciences, 1942)
    '(...) par contre, est mononitré instantanément par l'acide nitrique de densité 1,49 à 50, et la solution nitrique doit être immédiatement jetée sur de la glace si l'on veut éviter la formation quantitative du dérivé (...) — (Annales de chimie, 1957)

Étymologie

De nitrer, avec le préfixe mono-.

Dérivés

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
mononitra /mononitʁa/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier mo.no.ni.tʁa mo.no.ni.tra
mononitrai /mononitʁɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier mo.no.ni.tʁɛ mo.no.ni.trai
mononitraient /mononitʁɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel mo.no.ni.tʁɛ mo.no.ni.traie°n°t°
mononitrais /mononitʁɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier mo.no.ni.tʁɛ mo.no.ni.trais°
mononitrais /mononitʁɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier mo.no.ni.tʁɛ mo.no.ni.trais°
mononitrait /mononitʁɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier mo.no.ni.tʁɛ mo.no.ni.trait°
mononitrant /mononitʁɑ̃/ participe, present mo.no.ni.tʁɑ̃ mo.no.ni.trant°
mononitras /mononitʁa/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier mo.no.ni.tʁa mo.no.ni.tras°
mononitrasse /mononitʁas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier mo.no.ni.tʁas mo.no.ni.trasse°
mononitrassent /mononitʁas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel mo.no.ni.tʁas mo.no.ni.trasse°n°t°
mononitrasses /mononitʁas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier mo.no.ni.tʁas mo.no.ni.trasse°s°
mononitrassiez /mononitʁasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁa.sje mo.no.ni.tra.ssiez
mononitrassions /mononitʁasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁa.sjɔ̃ mo.no.ni.tra.ssions°
mononitre /mononitʁ/ indicatif, present, 1e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°
mononitre /mononitʁ/ indicatif, present, 3e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°
mononitre /mononitʁ/ imperatif, present, 2e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°
mononitre /mononitʁ/ subjonctif, present, 1e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°
mononitre /mononitʁ/ subjonctif, present, 3e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°
mononitrent /mononitʁ/ indicatif, present, 3e pers., pluriel mo.no.nitʁ mo.no.nitre°n°t°
mononitrent /mononitʁ/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel mo.no.nitʁ mo.no.nitre°n°t°
mononitrer /mononitʁe/ infinitif mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.trer
mononitrera /mononitʁəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier mo.no.ni.tʁə.ʁa mo.no.ni.tre.ra
mononitrerai /mononitʁəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier mo.no.ni.tʁə.ʁɛ mo.no.ni.tre.rai
mononitreraient /mononitʁəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel mo.no.ni.tʁə.ʁɛ mo.no.ni.tre.raie°n°t°
mononitrerais /mononitʁəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier mo.no.ni.tʁə.ʁɛ mo.no.ni.tre.rais°
mononitrerais /mononitʁəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier mo.no.ni.tʁə.ʁɛ mo.no.ni.tre.rais°
mononitrerait /mononitʁəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier mo.no.ni.tʁə.ʁɛ mo.no.ni.tre.rait°
mononitreras /mononitʁəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier mo.no.ni.tʁə.ʁa mo.no.ni.tre.ras°
mononitrerez /mononitʁəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁə.ʁe mo.no.ni.tre.rez
mononitreriez /mononitʁəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁə.ʁje mo.no.ni.tre.riez
mononitrerions /mononitʁəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁə.ʁjɔ̃ mo.no.ni.tre.rions°
mononitrerons /mononitʁəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁə.ʁɔ̃ mo.no.ni.tre.rons°
mononitreront /mononitʁəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel mo.no.ni.tʁə.ʁɔ̃ mo.no.ni.tre.ront°
mononitres /mononitʁ/ indicatif, present, 2e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°s°
mononitres /mononitʁ/ subjonctif, present, 2e pers., singulier mo.no.nitʁ mo.no.nitre°s°
mononitrez /mononitʁe/ indicatif, present, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.trez
mononitrez /mononitʁe/ imperatif, present, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.trez
mononitriez /mononitʁje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁje mo.no.ni.triez
mononitriez /mononitʁje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁje mo.no.ni.triez
mononitrions /mononitʁjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁjɔ̃ mo.no.ni.trions°
mononitrions /mononitʁjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁjɔ̃ mo.no.ni.trions°
mononitrons /mononitʁɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁɔ̃ mo.no.ni.trons°
mononitrons /mononitʁɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁɔ̃ mo.no.ni.trons°
mononitrâmes /mononitʁam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel mo.no.ni.tʁam mo.no.ni.trâme°s°
mononitrât /mononitʁa/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier mo.no.ni.tʁa mo.no.ni.trât°
mononitrâtes /mononitʁat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel mo.no.ni.tʁat mo.no.ni.trâte°s°
mononitrèrent /mononitʁɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel mo.no.ni.tʁɛʁ mo.no.ni.trère°n°t°
mononitré /mononitʁe/ participe, passe_simple, singulier, masculin mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.tré
mononitrée /mononitʁe/ participe, passe_simple, singulier, feminin mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.trée°
mononitrées /mononitʁe/ participe, passe_simple, pluriel, feminin mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.trée°s°
mononitrés /mononitʁe/ participe, passe_simple, pluriel, masculin mo.no.ni.tʁe mo.no.ni.trés°