WiKiLeXiK

Conjugaison de inouïr

verbe

Indicatif présent
jeinouïs (inois)
tuinouïs (inois)
il, elleinoit (inouït)
nousinouïssons (inoyons)
vousinouïssez (inoyez)
ils, ellesinoient (inouïssent)
Indicatif imparfait
jeinouïssais (inoyais)
tuinouïssais (inoyais)
il, elleinouïssait (inoyait)
nousinouïssions (inoyions)
vousinouïssiez (inoyiez)
ils, ellesinouïssaient (inoyaient)
Indicatif passé simple
jeinouïs
tuinouïs
il, elleinouït
nousinouïmes
vousinouïtes
ils, ellesinouïrent
Indicatif futur
jeinorrai (inouïrai)
tuinorras (inouïras)
il, elleinorra (inouïra)
nousinorrons (inouïrons)
vousinorrez (inouïrez)
ils, ellesinorront (inouïront)
Subjonctif présent
jeinoie (inouïsse)
tuinoies (inouïsses)
il, elleinoie (inouïsse)
nousinouïssions (inoyions)
vousinouïssiez (inoyiez)
ils, ellesinoient (inouïssent)
Subjonctif imparfait
jeinouïsse
tuinouïsses
il, elleinouït
nousinouïssions
vousinouïssiez
ils, ellesinouïssent
Conditionnel présent
jeinorrais (inouïrais)
tuinorrais (inouïrais)
il, elleinorrait (inouïrait)
nousinorrions (inouïrions)
vousinorriez (inouïriez)
ils, ellesinorraient (inouïraient)
Impératif présent
inouïs (inois)
inouïssons (inoyons)
inouïssez (inoyez)
Formes non personnelles
passé participe singulier féminininouïe
passé participe singulier masculininouï
passé participe pluriel féminininouïes
passé participeinouïs
infinitifinouïr
présent participeinouïssant
présent participeinoyant