(s') indoeuropéaniser

VER:pron — épicène

/ɛ̃doøʁɔpeanize/

Syllabes : ɛ̃.do.ø.ʁɔ.pe.a.ni.ze Orthocode : in.do.eu.ro.pé.a.ni.ser

Définitions

  1. 1. Prendre un caractère indo-européen.
    Ou bien la population de langue basque était peu dense et en situation d'infériorité devant les immigrants indoeuropéens, ou bien, dans une large vie communautaire, elle s'indoeuropéanise suffisamment pour ne pas laisser de traces dans les documents romains.
    Même le turc de Turquie est désormais loin de ce modèle : d'ailleurs, ma conviction profonde est que le turc s'indoeuropéanise de façon de plus en plus marquée (le prouver donnerait matière à une thèse passionnante).

Étymologie

De indo-européen, avec le suffixe -iser.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
(s') indoeuropéanisa /ɛ̃doøʁopeaniza/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.za in.do.eu.ro.pé.a.ni.sa
(m') indoeuropéanisai /ɛ̃doøʁopeanizɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sai
(s') indoeuropéanisaient /ɛ̃doøʁopeanizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.saie°n°t°
(m') indoeuropéanisais /ɛ̃doøʁopeanizɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sais°
(t') indoeuropéanisais /ɛ̃doøʁopeanizɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sais°
(s') indoeuropéanisait /ɛ̃doøʁopeanizɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sait°
(s') indoeuropéanisant /ɛ̃doøʁopeanizɑ̃/ participe, present ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɑ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sant°
(t') indoeuropéanisas /ɛ̃doøʁopeaniza/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.za in.do.eu.ro.pé.a.ni.sas°
(m') indoeuropéanisasse /ɛ̃doøʁopeanizas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zas in.do.eu.ro.pé.a.ni.sasse°
(s') indoeuropéanisassent /ɛ̃doøʁopeanizas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zas in.do.eu.ro.pé.a.ni.sasse°n°t°
(t') indoeuropéanisasses /ɛ̃doøʁopeanizas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zas in.do.eu.ro.pé.a.ni.sasse°s°
(vous) indoeuropéanisassiez /ɛ̃doøʁopeanizasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.za.sje in.do.eu.ro.pé.a.ni.sa.ssiez
(nous) indoeuropéanisassions /ɛ̃doøʁopeanizasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.za.sjɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sa.ssions°
(m') indoeuropéanise /ɛ̃doøʁopeaniz/ indicatif, present, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°
(s') indoeuropéanise /ɛ̃doøʁopeaniz/ indicatif, present, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°
(t') indoeuropéanise /ɛ̃doøʁopeaniz/ imperatif, present, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°
(m') indoeuropéanise /ɛ̃doøʁopeaniz/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°
(s') indoeuropéanise /ɛ̃doøʁopeaniz/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°
(s') indoeuropéanisent /ɛ̃doøʁopeaniz/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°n°t°
(s') indoeuropéanisent /ɛ̃doøʁopeaniz/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°n°t°
(s') indoeuropéaniser /ɛ̃doøʁɔpeanize/ infinitif ɛ̃.do.ø.ʁɔ.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.ser
(s') indoeuropéanisera /ɛ̃doøʁopeanizəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁa in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.ra
(m') indoeuropéaniserai /ɛ̃doøʁopeanizəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rai
(s') indoeuropéaniseraient /ɛ̃doøʁopeanizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.raie°n°t°
(m') indoeuropéaniserais /ɛ̃doøʁopeanizəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rais°
(t') indoeuropéaniserais /ɛ̃doøʁopeanizəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rais°
(s') indoeuropéaniserait /ɛ̃doøʁopeanizəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɛ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rait°
(t') indoeuropéaniseras /ɛ̃doøʁopeanizəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁa in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.ras°
(vous) indoeuropéaniserez /ɛ̃doøʁopeanizəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁe in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rez
(vous) indoeuropéaniseriez /ɛ̃doøʁopeanizəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁje in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.riez
(nous) indoeuropéaniserions /ɛ̃doøʁopeanizəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁjɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rions°
(nous) indoeuropéaniserons /ɛ̃doøʁopeanizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.rons°
(s') indoeuropéaniseront /ɛ̃doøʁopeanizəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zə.ʁɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.se.ront°
(t') indoeuropéanises /ɛ̃doøʁopeaniz/ indicatif, present, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°s°
(t') indoeuropéanises /ɛ̃doøʁopeaniz/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.niz in.do.eu.ro.pé.a.nise°s°
(vous) indoeuropéanisez /ɛ̃doøʁopeanize/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.sez
(vous) indoeuropéanisez /ɛ̃doøʁopeanize/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.sez
(vous) indoeuropéanisiez /ɛ̃doøʁopeanizje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zje in.do.eu.ro.pé.a.ni.siez
(vous) indoeuropéanisiez /ɛ̃doøʁopeanizje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zje in.do.eu.ro.pé.a.ni.siez
(nous) indoeuropéanisions /ɛ̃doøʁopeanizjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zjɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sions°
(nous) indoeuropéanisions /ɛ̃doøʁopeanizjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zjɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sions°
(nous) indoeuropéanisons /ɛ̃doøʁopeanizɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sons°
(nous) indoeuropéanisons /ɛ̃doøʁopeanizɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɔ̃ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sons°
(nous) indoeuropéanisâmes /ɛ̃doøʁopeanizam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zam in.do.eu.ro.pé.a.ni.sâme°s°
(s') indoeuropéanisât /ɛ̃doøʁopeaniza/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.za in.do.eu.ro.pé.a.ni.sât°
(vous) indoeuropéanisâtes /ɛ̃doøʁopeanizat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zat in.do.eu.ro.pé.a.ni.sâte°s°
(s') indoeuropéanisèrent /ɛ̃doøʁopeanizɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.zɛʁ in.do.eu.ro.pé.a.ni.sère°n°t°
(s') indoeuropéanisé /ɛ̃doøʁopeanize/ participe, passe_simple, singulier, masculin ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.sé
(s') indoeuropéanisée /ɛ̃doøʁopeanize/ participe, passe_simple, singulier, feminin ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.sée°
(s') indoeuropéanisées /ɛ̃doøʁopeanize/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.sée°s°
(s') indoeuropéanisés /ɛ̃doøʁopeanize/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ɛ̃.do.ø.ʁo.pe.a.ni.ze in.do.eu.ro.pé.a.ni.sés°