envagonner

VER — épicène

/ɑ̃vaɡone/

Syllabes : ɑ̃.va.ɡo.ne Orthocode : en.va.go.nner

Étymologie

Composé de vagon, en- et -er.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
envagonna /ɑ̃vaɡona/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.na en.va.go.nna
envagonnai /ɑ̃vaɡonɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.nɛ en.va.go.nnai
envagonnaient /ɑ̃vaɡonɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nɛ en.va.go.nnaie°n°t°
envagonnais /ɑ̃vaɡonɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.nɛ en.va.go.nnais°
envagonnais /ɑ̃vaɡonɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.nɛ en.va.go.nnais°
envagonnait /ɑ̃vaɡonɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.nɛ en.va.go.nnait°
envagonnant /ɑ̃vaɡonɑ̃/ participe, present ɑ̃.va.ɡo.nɑ̃ en.va.go.nnant°
envagonnas /ɑ̃vaɡona/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.na en.va.go.nnas°
envagonnasse /ɑ̃vaɡonas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.nas en.va.go.nnasse°
envagonnassent /ɑ̃vaɡonas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nas en.va.go.nnasse°n°t°
envagonnasses /ɑ̃vaɡonas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.nas en.va.go.nnasse°s°
envagonnassiez /ɑ̃vaɡonasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.na.sje en.va.go.nna.ssiez
envagonnassions /ɑ̃vaɡonasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.na.sjɔ̃ en.va.go.nna.ssions°
envagonne /ɑ̃vaɡɔn/ indicatif, present, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°
envagonne /ɑ̃vaɡɔn/ indicatif, present, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°
envagonne /ɑ̃vaɡɔn/ imperatif, present, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°
envagonne /ɑ̃vaɡɔn/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°
envagonne /ɑ̃vaɡɔn/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°
envagonnent /ɑ̃vaɡɔn/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°n°t°
envagonnent /ɑ̃vaɡɔn/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°n°t°
envagonner /ɑ̃vaɡone/ infinitif ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nner
envagonnera /ɑ̃vaɡɔnəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁa en.va.go.nne.ra
envagonnerai /ɑ̃vaɡɔnəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɛ en.va.go.nne.rai
envagonneraient /ɑ̃vaɡɔnəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɛ en.va.go.nne.raie°n°t°
envagonnerais /ɑ̃vaɡɔnəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɛ en.va.go.nne.rais°
envagonnerais /ɑ̃vaɡɔnəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɛ en.va.go.nne.rais°
envagonnerait /ɑ̃vaɡɔnəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɛ en.va.go.nne.rait°
envagonneras /ɑ̃vaɡɔnəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁa en.va.go.nne.ras°
envagonnerez /ɑ̃vaɡɔnəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁe en.va.go.nne.rez
envagonneriez /ɑ̃vaɡɔnəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁje en.va.go.nne.riez
envagonnerions /ɑ̃vaɡɔnəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁjɔ̃ en.va.go.nne.rions°
envagonnerons /ɑ̃vaɡɔnəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɔ̃ en.va.go.nne.rons°
envagonneront /ɑ̃vaɡɔnəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nə.ʁɔ̃ en.va.go.nne.ront°
envagonnes /ɑ̃vaɡɔn/ indicatif, present, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°s°
envagonnes /ɑ̃vaɡɔn/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ɑ̃.va.ɡɔn en.va.gonne°s°
envagonnez /ɑ̃vaɡone/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nnez
envagonnez /ɑ̃vaɡone/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nnez
envagonniez /ɑ̃vaɡɔnje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nje en.va.go.nniez
envagonniez /ɑ̃vaɡɔnje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.nje en.va.go.nniez
envagonnions /ɑ̃vaɡɔnjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.njɔ̃ en.va.go.nnions°
envagonnions /ɑ̃vaɡɔnjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡɔ.njɔ̃ en.va.go.nnions°
envagonnons /ɑ̃vaɡonɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nɔ̃ en.va.go.nnons°
envagonnons /ɑ̃vaɡonɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nɔ̃ en.va.go.nnons°
envagonnâmes /ɑ̃vaɡonam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nam en.va.go.nnâme°s°
envagonnât /ɑ̃vaɡona/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ɑ̃.va.ɡo.na en.va.go.nnât°
envagonnâtes /ɑ̃vaɡonat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nat en.va.go.nnâte°s°
envagonnèrent /ɑ̃vaɡonɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ɑ̃.va.ɡo.nɛʁ en.va.go.nnère°n°t°
envagonné /ɑ̃vaɡone/ participe, passe_simple, singulier, masculin ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nné
envagonnée /ɑ̃vaɡone/ participe, passe_simple, singulier, feminin ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nnée°
envagonnées /ɑ̃vaɡone/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nnée°s°
envagonnés /ɑ̃vaɡone/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ɑ̃.va.ɡo.ne en.va.go.nnés°