(s') entrobliger

VER:pron — épicène

/ɑ̃tʁobliʒe/

Syllabes : ɑ̃.tʁo.bli.ʒe Orthocode : en.tro.bli.ger

Définitions

  1. 1. S’obliger mutuellement.

Étymologie

De obliger, avec le préfixe entre-.

Formes fléchies

Forme Phonétique Traits Syllabes Orthocode
(m') entroblige /ɑ̃tʁobliʒ/ indicatif, present, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.blige
(s') entroblige /ɑ̃tʁobliʒ/ indicatif, present, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.blige
(t') entroblige /ɑ̃tʁobliʒ/ imperatif, present, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.blige
(m') entroblige /ɑ̃tʁobliʒ/ subjonctif, present, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.blige
(s') entroblige /ɑ̃tʁobliʒ/ subjonctif, present, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.blige
(s') entrobligea /ɑ̃tʁobliʒa/ indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒa en.tro.bli.gea
(m') entrobligeai /ɑ̃tʁobliʒɛ/ indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒɛ en.tro.bli.geai
(s') entrobligeaient /ɑ̃tʁobliʒɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒɛ en.tro.bli.geaie°n°t°
(m') entrobligeais /ɑ̃tʁobliʒɛ/ indicatif, imparfait, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒɛ en.tro.bli.geais°
(t') entrobligeais /ɑ̃tʁobliʒɛ/ indicatif, imparfait, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒɛ en.tro.bli.geais°
(s') entrobligeait /ɑ̃tʁobliʒɛ/ indicatif, imparfait, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒɛ en.tro.bli.geait°
(s') entrobligeant /ɑ̃tʁobliʒɑ̃/ participe, present ɑ̃.tʁo.bli.ʒɑ̃ en.tro.bli.geant°
(t') entrobligeas /ɑ̃tʁobliʒa/ indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒa en.tro.bli.geas°
(m') entrobligeasse /ɑ̃tʁobliʒas/ subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒas en.tro.bli.geasse°
(s') entrobligeassent /ɑ̃tʁobliʒas/ subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒas en.tro.bli.geasse°n°t°
(t') entrobligeasses /ɑ̃tʁobliʒas/ subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒas en.tro.bli.geasse°s°
(vous) entrobligeassiez /ɑ̃tʁobliʒasje/ subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒa.sje en.tro.bli.gea.ssiez
(nous) entrobligeassions /ɑ̃tʁobliʒasjɔ̃/ subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒa.sjɔ̃ en.tro.bli.gea.ssions°
(s') entrobligent /ɑ̃tʁobliʒ/ indicatif, present, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.bligen°t°
(s') entrobligent /ɑ̃tʁobliʒ/ subjonctif, present, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.bligen°t°
(nous) entrobligeons /ɑ̃tʁobliʒɔ̃/ indicatif, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒɔ̃ en.tro.bli.geons°
(nous) entrobligeons /ɑ̃tʁobliʒɔ̃/ imperatif, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒɔ̃ en.tro.bli.geons°
(s') entrobliger /ɑ̃tʁobliʒe/ infinitif ɑ̃.tʁo.bli.ʒe en.tro.bli.ger
(s') entrobligera /ɑ̃tʁobliʒəʁa/ indicatif, futur, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁa en.tro.bli.ge.ra
(m') entrobligerai /ɑ̃tʁobliʒəʁɛ/ indicatif, futur, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɛ en.tro.bli.ge.rai
(s') entrobligeraient /ɑ̃tʁobliʒəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɛ en.tro.bli.ge.raie°n°t°
(m') entrobligerais /ɑ̃tʁobliʒəʁɛ/ conditionnel, present, 1e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɛ en.tro.bli.ge.rais°
(t') entrobligerais /ɑ̃tʁobliʒəʁɛ/ conditionnel, present, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɛ en.tro.bli.ge.rais°
(s') entrobligerait /ɑ̃tʁobliʒəʁɛ/ conditionnel, present, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɛ en.tro.bli.ge.rait°
(t') entrobligeras /ɑ̃tʁobliʒəʁa/ indicatif, futur, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁa en.tro.bli.ge.ras°
(vous) entrobligerez /ɑ̃tʁobliʒəʁe/ indicatif, futur, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁe en.tro.bli.ge.rez
(vous) entrobligeriez /ɑ̃tʁobliʒəʁje/ conditionnel, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁje en.tro.bli.ge.riez
(nous) entrobligerions /ɑ̃tʁobliʒəʁjɔ̃/ conditionnel, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁjɔ̃ en.tro.bli.ge.rions°
(nous) entrobligerons /ɑ̃tʁobliʒəʁɔ̃/ indicatif, futur, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɔ̃ en.tro.bli.ge.rons°
(s') entrobligeront /ɑ̃tʁobliʒəʁɔ̃/ indicatif, futur, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒə.ʁɔ̃ en.tro.bli.ge.ront°
(t') entrobliges /ɑ̃tʁobliʒ/ indicatif, present, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.bliges°
(t') entrobliges /ɑ̃tʁobliʒ/ subjonctif, present, 2e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bliʒ en.tro.bliges°
(vous) entrobligez /ɑ̃tʁobliʒe/ indicatif, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒe en.tro.bli.gez
(vous) entrobligez /ɑ̃tʁobliʒe/ imperatif, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒe en.tro.bli.gez
(nous) entrobligeâmes /ɑ̃tʁobliʒam/ indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒam en.tro.bli.geâme°s°
(s') entrobligeât /ɑ̃tʁobliʒa/ subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier ɑ̃.tʁo.bli.ʒa en.tro.bli.geât°
(vous) entrobligeâtes /ɑ̃tʁobliʒat/ indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒat en.tro.bli.geâte°s°
(vous) entrobligiez /ɑ̃tʁobliʒje/ indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒje en.tro.bli.giez
(vous) entrobligiez /ɑ̃tʁobliʒje/ subjonctif, present, 2e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒje en.tro.bli.giez
(nous) entrobligions /ɑ̃tʁobliʒjɔ̃/ indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒjɔ̃ en.tro.bli.gions°
(nous) entrobligions /ɑ̃tʁobliʒjɔ̃/ subjonctif, present, 1e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒjɔ̃ en.tro.bli.gions°
(s') entrobligèrent /ɑ̃tʁobliʒɛʁ/ indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel ɑ̃.tʁo.bli.ʒɛʁ en.tro.bli.gère°n°t°
(s') entrobligé /ɑ̃tʁobliʒe/ participe, passe_simple, singulier, masculin ɑ̃.tʁo.bli.ʒe en.tro.bli.gé
(s') entrobligées /ɑ̃tʁobliʒe/ participe, passe_simple, pluriel, feminin ɑ̃.tʁo.bli.ʒe en.tro.bli.gée°s°
(s') entrobligés /ɑ̃tʁobliʒe/ participe, passe_simple, pluriel, masculin ɑ̃.tʁo.bli.ʒe en.tro.bli.gés°