VER:pron — épicène
/otoanɔbliʁ/
Syllabes : o.to.a.nɔ.bliʁ
Orthocode : au.to.a.no.blir
Définitions
-
1.
S’anoblir soi-même.
Qu'il ait pu trouver provende dans les opuscules de l'ariosophe Guido von List et dans la revue Ostara (la divinité germanique du printemps, symbole des temps nouveaux), publiée à plus de cent mille exemplaires par le moine cistercien défroqué Adolf Lanz — autoanobli en Jôrg Lanz von Liebenfels —, ne saurait surprendre (cf. Richard, pp. 91-93).Ils les ont anoblis ou eux-mêmes se sont autoanoblis, alors que les prêtres sont avant tout les serviteurs de Dieu et des hommes, en leur accordant tous les droits matériels (...)
Étymologie
De anoblir, avec le préfixe auto-.
Formes fléchies
| Forme | Phonétique | Traits | Syllabes | Orthocode |
|---|---|---|---|---|
| (s') autoanobli | /otoanɔbli/ | participe, passe_simple, singulier, masculin | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.bli |
| (s') autoanoblie | /otoanɔbli/ | participe, passe_simple, singulier, feminin | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blie° |
| (s') autoanoblies | /otoanɔbli/ | participe, passe_simple, pluriel, feminin | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blie°s° |
| (s') autoanoblir | /otoanɔbliʁ/ | infinitif | o.to.a.nɔ.bliʁ | au.to.a.no.blir |
| (s') autoanoblira | /otoanɔbliʁa/ | indicatif, futur, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.ʁa | au.to.a.no.bli.ra |
| (m') autoanoblirai | /otoanɔbliʁɛ/ | indicatif, futur, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.ʁɛ | au.to.a.no.bli.rai |
| (s') autoanobliraient | /otoanɔbliʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.ʁɛ | au.to.a.no.bli.raie°n°t° |
| (m') autoanoblirais | /otoanɔbliʁɛ/ | conditionnel, present, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.ʁɛ | au.to.a.no.bli.rais° |
| (t') autoanoblirais | /otoanɔbliʁɛ/ | conditionnel, present, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.ʁɛ | au.to.a.no.bli.rais° |
| (s') autoanoblirait | /otoanɔbliʁɛ/ | conditionnel, present, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.ʁɛ | au.to.a.no.bli.rait° |
| (t') autoanobliras | /otoanɔbliʁa/ | indicatif, futur, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.ʁa | au.to.a.no.bli.ras° |
| (s') autoanoblirent | /otoanɔbliʁ/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bliʁ | au.to.a.no.blire°n°t° |
| (vous) autoanoblirez | /otoanɔbliʁe/ | indicatif, futur, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.ʁe | au.to.a.no.bli.rez |
| (vous) autoanobliriez | /otoanɔbliʁje/ | conditionnel, present, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.ʁje | au.to.a.no.bli.riez |
| (nous) autoanoblirions | /otoanɔbliʁjɔ̃/ | conditionnel, present, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.ʁjɔ̃ | au.to.a.no.bli.rions° |
| (nous) autoanoblirons | /otoanɔbliʁɔ̃/ | indicatif, futur, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.ʁɔ̃ | au.to.a.no.bli.rons° |
| (s') autoanobliront | /otoanɔbliʁɔ̃/ | indicatif, futur, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.ʁɔ̃ | au.to.a.no.bli.ront° |
| (m') autoanoblis | /otoanɔbli/ | indicatif, present, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blis° |
| (t') autoanoblis | /otoanɔbli/ | indicatif, present, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blis° |
| (m') autoanoblis | /otoanɔbli/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blis° |
| (t') autoanoblis | /otoanɔbli/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blis° |
| (t') autoanoblis | /otoanɔbli/ | imperatif, present, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blis° |
| (s') autoanoblis | /otoanɔbli/ | participe, passe_simple, pluriel, masculin | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blis° |
| (s') autoanoblissaient | /otoanɔblisɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sɛ | au.to.a.no.bli.ssaie°n°t° |
| (m') autoanoblissais | /otoanɔblisɛ/ | indicatif, imparfait, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.sɛ | au.to.a.no.bli.ssais° |
| (t') autoanoblissais | /otoanɔblisɛ/ | indicatif, imparfait, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.sɛ | au.to.a.no.bli.ssais° |
| (s') autoanoblissait | /otoanɔblisɛ/ | indicatif, imparfait, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli.sɛ | au.to.a.no.bli.ssait° |
| (s') autoanoblissant | /otoanɔblisɑ̃/ | participe, present | o.to.a.nɔ.bli.sɑ̃ | au.to.a.no.bli.ssant° |
| (m') autoanoblisse | /otoanɔblis/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse° |
| (m') autoanoblisse | /otoanɔblis/ | subjonctif, present, 1e pers., singulier | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse° |
| (s') autoanoblisse | /otoanɔblis/ | subjonctif, present, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse° |
| (s') autoanoblissent | /otoanɔblis/ | indicatif, present, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse°n°t° |
| (s') autoanoblissent | /otoanɔblis/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse°n°t° |
| (s') autoanoblissent | /otoanɔblis/ | subjonctif, present, 3e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse°n°t° |
| (t') autoanoblisses | /otoanɔblis/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse°s° |
| (t') autoanoblisses | /otoanɔblis/ | subjonctif, present, 2e pers., singulier | o.to.a.nɔ.blis | au.to.a.no.blisse°s° |
| (vous) autoanoblissez | /otoanɔblise/ | indicatif, present, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.se | au.to.a.no.bli.ssez |
| (vous) autoanoblissez | /otoanɔblise/ | imperatif, present, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.se | au.to.a.no.bli.ssez |
| (vous) autoanoblissiez | /otoanɔblisje/ | indicatif, imparfait, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sje | au.to.a.no.bli.ssiez |
| (vous) autoanoblissiez | /otoanɔblisje/ | subjonctif, imparfait, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sje | au.to.a.no.bli.ssiez |
| (vous) autoanoblissiez | /otoanɔblisje/ | subjonctif, present, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sje | au.to.a.no.bli.ssiez |
| (nous) autoanoblissions | /otoanɔblisjɔ̃/ | indicatif, imparfait, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sjɔ̃ | au.to.a.no.bli.ssions° |
| (nous) autoanoblissions | /otoanɔblisjɔ̃/ | subjonctif, imparfait, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sjɔ̃ | au.to.a.no.bli.ssions° |
| (nous) autoanoblissions | /otoanɔblisjɔ̃/ | subjonctif, present, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sjɔ̃ | au.to.a.no.bli.ssions° |
| (nous) autoanoblissons | /otoanɔblisɔ̃/ | indicatif, present, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sɔ̃ | au.to.a.no.bli.ssons° |
| (nous) autoanoblissons | /otoanɔblisɔ̃/ | imperatif, present, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.bli.sɔ̃ | au.to.a.no.bli.ssons° |
| (s') autoanoblit | /otoanɔbli/ | indicatif, present, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blit° |
| (s') autoanoblit | /otoanɔbli/ | indicatif, passe_simple, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blit° |
| (nous) autoanoblîmes | /otoanɔblim/ | indicatif, passe_simple, 1e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.blim | au.to.a.no.blîme°s° |
| (s') autoanoblît | /otoanɔbli/ | subjonctif, imparfait, 3e pers., singulier | o.to.a.nɔ.bli | au.to.a.no.blît° |
| (vous) autoanoblîtes | /otoanɔblit/ | indicatif, passe_simple, 2e pers., pluriel | o.to.a.nɔ.blit | au.to.a.no.blîte°s° |