attituler
- lemme
-
- verbe niveau étendu
- forme
-
- phonétique /a.ti.ty.le/
- orthocode a.tti.tu.ler
« attituler » comme forme 1 analyse
| lemme | catégorie | analyse | prononciation | fréq. |
|---|---|---|---|---|
| attituler | verbe | infinitif | a.ti.ty.le |
Formes, analyses, prononciation et fréquences : base LeXiK (B, etendu). Fréquences en occurrences par million de mots (sous-titres) ; la fréquence d'une analyse est la part de cette analyse dans les corpus étiquetés, celle d'un lemme la somme de ses analyses.
attituler verbe niveau étendu
1er groupe · transitif direct
39 formes attitula, attitulai, attitulaient, attitulais, attitulait, attitulant…
- attitula a.ti.ty.la indicatif passé 3e personne singulier
- attitulai a.ti.ty.le indicatif passé 1re personne singulier
- attitulaient a.ti.ty.lɛ[t] indicatif imparfait 3e personne pluriel
- attitulais a.ti.ty.lɛ[z] indicatif imparfait 1re personne singulier ; indicatif imparfait 2e personne singulier
- attitulait a.ti.ty.lɛ[t] indicatif imparfait 3e personne singulier
- attitulant a.ti.ty.lɑ̃[t] présent participe
- attitulas a.ti.ty.la[z] indicatif passé 2e personne singulier
- attitulasse a.ti.ty.las subjonctif imparfait 1re personne singulier
- attitulassent a.ti.ty.las[t] subjonctif imparfait 3e personne pluriel
- attitulasses a.ti.ty.las[z] subjonctif imparfait 2e personne singulier
- attitulassiez a.ti.ty.la.sje[z] subjonctif imparfait 2e personne pluriel
- attitulassions a.ti.ty.la.sjɔ̃[z] subjonctif imparfait 1re personne pluriel
- attitule a.ti.tyl indicatif présent 1re personne singulier ; indicatif présent 3e personne singulier ; impératif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 1re personne singulier ; subjonctif présent 3e personne singulier
- attitulent a.ti.tyl[t] indicatif présent 3e personne pluriel ; subjonctif présent 3e personne pluriel
- attituler a.ti.ty.le infinitif
- attitulera a.ti.ty.lə.ʁa indicatif futur 3e personne singulier
- attitulerai a.ti.ty.lə.ʁe indicatif futur 1re personne singulier
- attituleraient a.ti.ty.lə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne pluriel
- attitulerais a.ti.ty.lə.ʁɛ[z] conditionnel présent 1re personne singulier ; conditionnel présent 2e personne singulier
- attitulerait a.ti.ty.lə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne singulier
- attituleras a.ti.ty.lə.ʁa[z] indicatif futur 2e personne singulier
- attitulerez a.ti.ty.lə.ʁe[z] indicatif futur 2e personne pluriel
- attituleriez a.ti.ty.lə.ʁje[z] conditionnel présent 2e personne pluriel
- attitulerions a.ti.ty.lə.ʁjɔ̃[z] conditionnel présent 1re personne pluriel
- attitulerons a.ti.ty.lə.ʁɔ̃[z] indicatif futur 1re personne pluriel
- attituleront a.ti.ty.lə.ʁɔ̃[t] indicatif futur 3e personne pluriel
- attitules a.ti.tyl[z] indicatif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 2e personne singulier
- attitulez a.ti.ty.le[z] indicatif présent 2e personne pluriel ; impératif présent 2e personne pluriel
- attituliez a.ti.ty.lje[z] indicatif imparfait 2e personne pluriel ; subjonctif présent 2e personne pluriel
- attitulions a.ti.ty.ljɔ̃[z] indicatif imparfait 1re personne pluriel ; subjonctif présent 1re personne pluriel
- attitulons a.ti.ty.lɔ̃[z] indicatif présent 1re personne pluriel ; impératif présent 1re personne pluriel
- attitulâmes a.ti.ty.lam[z] indicatif passé 1re personne pluriel
- attitulât a.ti.ty.la[t] subjonctif imparfait 3e personne singulier
- attitulâtes a.ti.ty.lat[z] indicatif passé 2e personne pluriel
- attitulèrent a.ti.ty.lɛʁ[t] indicatif passé 3e personne pluriel
- attitulé a.ti.ty.le passé participe singulier masculin
- attitulée a.ti.ty.le passé participe singulier féminin
- attitulées a.ti.ty.le[z] passé participe pluriel féminin
- attitulés a.ti.ty.le[z] passé participe pluriel masculin
verbe · transitif
Étymologie. Du latin attitulare (« nommer, intituler »); ce latinisme était surtout utilisé dans les écrits traitant des droits de la noblesse, dans l'Ancien Régime.
-
désuetrare
Conférer un titre (particulièrement de noblesse) à quelqu'un.
- … ne s'estans oncques degenerez des sentiers vertus & proesses de leurs Mayeurs,avec intention d'y perseverer tousjours, & ores qu'avecq fondement, lesdicts Philippe& George Raulin freres remonstans se pourroient attituler & qualifier Nobles & Escuiers, à cause qu'ilz estoient tenus & reputez d'un chacun pour telz, si est ce touttefois que pour s'en assurer à tousiours, ils ont voulu prendre leurs recours à nous,pour de nostre grace estre honnorez de tiltre de Noblesse, comme l'ayants merité par leurs susdictz services &c. — J. Le Roux, Théâtre de la noblesse de Flandre et d' Artois et autres provinces de sa...
- Et le Roy Maximilien advertit certain jour larchiduc Philippe son fils , que il se debvoit attituler prince et conte de Flandres, car il se trouvoit ainsy ès anciens registres. — Jules Ketele, Beau traicté de la diversité de nature des fiefs en Flandres,...
- désuetrare Intituler.
- désuetrare Qualifier.
Traductions
- Italien
- attitolare
Source : « attituler », Wiktionnaire, section verbe (CC BY-SA 3.0).
Aucune entité Wikidata ne porte ce nom.
