attituler

lemme
  • verbe niveau étendu
forme
  • phonétique /a.ti.ty.le/
  • orthocode a.tti.tu.ler

« attituler » comme forme 1 analyse

lemmecatégorieanalyseprononciationfréq.
attituler verbe infinitif a.ti.ty.le

Formes, analyses, prononciation et fréquences : base LeXiK (B, etendu). Fréquences en occurrences par million de mots (sous-titres) ; la fréquence d'une analyse est la part de cette analyse dans les corpus étiquetés, celle d'un lemme la somme de ses analyses.

attituler verbe niveau étendu

1er groupe · transitif direct

39 formes attitula, attitulai, attitulaient, attitulais, attitulait, attitulant…
  • attitula a.ti.ty.la indicatif passé 3e personne singulier
  • attitulai a.ti.ty.le indicatif passé 1re personne singulier
  • attitulaient a.ti.ty.lɛ[t] indicatif imparfait 3e personne pluriel
  • attitulais a.ti.ty.lɛ[z] indicatif imparfait 1re personne singulier ; indicatif imparfait 2e personne singulier
  • attitulait a.ti.ty.lɛ[t] indicatif imparfait 3e personne singulier
  • attitulant a.ti.ty.lɑ̃[t] présent participe
  • attitulas a.ti.ty.la[z] indicatif passé 2e personne singulier
  • attitulasse a.ti.ty.las subjonctif imparfait 1re personne singulier
  • attitulassent a.ti.ty.las[t] subjonctif imparfait 3e personne pluriel
  • attitulasses a.ti.ty.las[z] subjonctif imparfait 2e personne singulier
  • attitulassiez a.ti.ty.la.sje[z] subjonctif imparfait 2e personne pluriel
  • attitulassions a.ti.ty.la.sjɔ̃[z] subjonctif imparfait 1re personne pluriel
  • attitule a.ti.tyl indicatif présent 1re personne singulier ; indicatif présent 3e personne singulier ; impératif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 1re personne singulier ; subjonctif présent 3e personne singulier
  • attitulent a.ti.tyl[t] indicatif présent 3e personne pluriel ; subjonctif présent 3e personne pluriel
  • attituler a.ti.ty.le infinitif
  • attitulera a.ti.ty.lə.ʁa indicatif futur 3e personne singulier
  • attitulerai a.ti.ty.lə.ʁe indicatif futur 1re personne singulier
  • attituleraient a.ti.ty.lə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne pluriel
  • attitulerais a.ti.ty.lə.ʁɛ[z] conditionnel présent 1re personne singulier ; conditionnel présent 2e personne singulier
  • attitulerait a.ti.ty.lə.ʁɛ[t] conditionnel présent 3e personne singulier
  • attituleras a.ti.ty.lə.ʁa[z] indicatif futur 2e personne singulier
  • attitulerez a.ti.ty.lə.ʁe[z] indicatif futur 2e personne pluriel
  • attituleriez a.ti.ty.lə.ʁje[z] conditionnel présent 2e personne pluriel
  • attitulerions a.ti.ty.lə.ʁjɔ̃[z] conditionnel présent 1re personne pluriel
  • attitulerons a.ti.ty.lə.ʁɔ̃[z] indicatif futur 1re personne pluriel
  • attituleront a.ti.ty.lə.ʁɔ̃[t] indicatif futur 3e personne pluriel
  • attitules a.ti.tyl[z] indicatif présent 2e personne singulier ; subjonctif présent 2e personne singulier
  • attitulez a.ti.ty.le[z] indicatif présent 2e personne pluriel ; impératif présent 2e personne pluriel
  • attituliez a.ti.ty.lje[z] indicatif imparfait 2e personne pluriel ; subjonctif présent 2e personne pluriel
  • attitulions a.ti.ty.ljɔ̃[z] indicatif imparfait 1re personne pluriel ; subjonctif présent 1re personne pluriel
  • attitulons a.ti.ty.lɔ̃[z] indicatif présent 1re personne pluriel ; impératif présent 1re personne pluriel
  • attitulâmes a.ti.ty.lam[z] indicatif passé 1re personne pluriel
  • attitulât a.ti.ty.la[t] subjonctif imparfait 3e personne singulier
  • attitulâtes a.ti.ty.lat[z] indicatif passé 2e personne pluriel
  • attitulèrent a.ti.ty.lɛʁ[t] indicatif passé 3e personne pluriel
  • attitulé a.ti.ty.le passé participe singulier masculin
  • attitulée a.ti.ty.le passé participe singulier féminin
  • attitulées a.ti.ty.le[z] passé participe pluriel féminin
  • attitulés a.ti.ty.le[z] passé participe pluriel masculin

Tableau de conjugaison

verbe · transitif

Étymologie. Du latin attitulare (« nommer, intituler »); ce latinisme était surtout utilisé dans les écrits traitant des droits de la noblesse, dans l'Ancien Régime.

  1. désuetrare Conférer un titre (particulièrement de noblesse) à quelqu'un.
    • … ne s'estans oncques degenerez des sentiers vertus & proesses de leurs Mayeurs,avec intention d'y perseverer tousjours, & ores qu'avecq fondement, lesdicts Philippe& George Raulin freres remonstans se pourroient attituler & qualifier Nobles & Escuiers, à cause qu'ilz estoient tenus & reputez d'un chacun pour telz, si est ce touttefois que pour s'en assurer à tousiours, ils ont voulu prendre leurs recours à nous,pour de nostre grace estre honnorez de tiltre de Noblesse, comme l'ayants merité par leurs susdictz services &c. — J. Le Roux, Théâtre de la noblesse de Flandre et d' Artois et autres provinces de sa...
    • Et le Roy Maximilien advertit certain jour larchiduc Philippe son fils , que il se debvoit attituler prince et conte de Flandres, car il se trouvoit ainsy ès anciens registres. — Jules Ketele, Beau traicté de la diversité de nature des fiefs en Flandres,...
  2. désuetrare Intituler.
  3. désuetrare Qualifier.

Traductions

Italien
attitolare

Source : « attituler », Wiktionnaire, section verbe (CC BY-SA 3.0).

Aucune entité Wikidata ne porte ce nom.